Hayat birbirinden ayırdıklarını,kısa bir müddet için tekrar yaklaştırır gibi olsa bile , uzun zaman yan yana bırakmıyordu.Geçen günleri bir daha geri getirmek mümkün değildi ve sadece hatıralar , iki insanı birbirine bağlayacak kadar kuvvetli değildi.
Şu anda bu koskoca dünya üzerinde kendisini düşünen bir tek kişi bile mevcut olmadığına o kadar emniyeti vardı ki,acı bir kabadayılıkla kendisi de hiç kimseyi düşünülmemeye layık buluyor ; fakat bundan , sebebini anlayamadığı bir üzüntü duyuyordu.
Anası onu gezmeye götürürken bir saat saçlarını düzeltmeye çalıştığı halde,ne anasının ne babasının aklına bu kafanın içi ile de bir parça meşgul olmak düşüncesi gelmemişti.
Onlar işportaya konan bir elma gibi süsleyip temizlemişler, parlatmışlar, sonra yağlı bir müşteriye okutmuşlardı.Kız yetiştirmekten de gaye bu değil miydi ?