Büşra
@bsraygl
Bir tür soygun ganimetiydi nihayetinde zaman. Yağmalanmış
bir şey. Biz onu dünyadan arakladığımızı sanırken, dünya ömrümüzden tırtıklardı. Biz ona yaslanıp bir şeylerin başlamasını beklerken, o tüm varlığıyla bir şeyleri bitirmeye adanmıştı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ona baktıkça nedensiz bir üzüntü kaplamıştı içimi. Nedensiz üzüntünün ayağı daha siz çocukken alışır kapınıza. Bir kere yüz verip buyur edenin, dost bilip eşikten geçirenin vay haline, vay ömrüne!
Kavuşmamak nasıl aşka teşvik ederse, vuslat da günü geldiğinde unutmaya azmettirir.
Hafızam başına buyruk bir komutandı. En gereksiz tafsilatı hatırlarken, en lüzumlu şeyleri unutmayı marifet sayardı.
Uzun uzun bakıp da susanların aklından geçenlerden korkmalı.