En kara günlerden biri.
Öğrencilerine siper olup canını hiçe sayan öğretmenim.
Binayı terk etmek yerine öğrencileri güvenli bir yere almaya çalışan öğretmenlerim.
Korkup camdan atlayanları atlama diye ikna etmeye çalışan ama atlayanları tutmaya çalışan öğretmenlerim.
Bu mesleğin bir vicdan işi olduğunu gösteren öğretmelerim.
Bir öğretmen olarak bunları görünce ben olsam ben de önce çocuklarımın güvenliği derdim.
Ama bir anne olarak kahroldum. Sabah sağ salim okula, ikinci evine, en güvendiğim yere gönderdiğim çocuğumun akşam morgdan cenazesini alma düşüncesi nefes aldırmadı bugün bana.
Çok üzgünüm. Gözümüzden sakındığımız çocuklarımızın maruz kaldığı şeyler için çok üzgünüm.
Bu haberleri okurken okulda çocuklarımın ışıl ışıl gözleriyle karşılaştım hep. Bu ışığı söndürmeye kimin hakkı var?
Tedbir almak değil, güvenlik önlemi değil, hele kınama hiç değil. Her şeye yeni baştan başlamamız lazım. Sıfır noktasından.
Okul ve ölümü aynı cümlede görmeyelim diye..
Daha fazla canımız gitmesin diye..