İyiler kendini belli eder biliyor musunuz? İyi insanların yüzleri, bakışları, sakinlikleri, neşeleri, cümleleri, bir çocuğun yüzü, bakışı, hâli, sesi, neşesi gibidir.
Ve bütün çocuklar iyidir.
Sanat, müzik, edebiyat, resim işten sayılmıyor, ne garip. Çalışmak için illa tarlada, bağda bahçede, fabrikada olmak mı lazım? İlla sabah kalkıp gidecek, akşam çıkıp gelecek bir işimiz mi olmalı?
:)
Hayat, hazin tebessümler eşliğinde hatırlanması gereken bir şey değil de dörtnala yaşanması gereken capcanlı bir şey iken, kim bilir ne güzel bir yerdi burası.
Çoğu ailede, gizliden gizliye hayranlık beslenen ve aynı zamanda içten içe acınan, kadınlarda şefkat uyandıran, hani o hayatta bir türlü dikiş tutturamamış, kafası gelgitli, özünde iyi niyetli, temiz kalpli ama ayakları yere basmayan, basmadıkça her işi ters giden, her tersliğe bir bahanesi bulunan, o serseri, o zibidi, o hergele, bir tanıyınca çok sevilen enişteler, dayılar, onlar, bunlar vardır ya...