Ne vakit seni görsem yahut düşünsem gönlüme, zihnime bir yokluk, bir karanlık çöker. Sanki canım benliğim kaybolmuş da kendi kendime ecnebi kalmışım gibi olur. Sonra birdenbire hatırıma gelirsin, ölüm döşeğinden kalkmış hasta gibi dünyalar benim olur. Sanki vücuduma baştan aşağı bir sefa, bir hayat dolar.
Bu şekilde yaşamaktan başka elimden bir şey gelmiyor o halde kabul etmeliyim. Kendimi suçlamamalı, üzülmemeliyim. Başımı dik tutmalıyım. Yıllardır kendime bu sözlerimi mırıldanarak ruhsal zafere ulaşıyor
Yetersiz ve güçsüz olduğumuz için sıradan olsak da, nazik bir yürekle hareket edebilmemiz yönünden kısacık bir anlığına da olsa, bizlerde büyük bir insan olamaz mıyız?
Hepimiz uyumsuz olduğumuz için birbirimize çarpınca incinip incitiyoruz işte. Bu senin de sıradan bir insan olduğunu anlamına geliyor. Hepimiz öyleyiz. Yaralayarak yaşıyoruz.