İnsan hayatın bu bozuk muvazenesinde çıkış yolu arar da durur..Aslında kalabalıklar içerisinde beni duyan kimse yok mu diye çırpınır da nasibi olan cevap verir .Zannımca hayat denen olgu böyle bir pejmürde … Kalp artışları gibi bir yükseliyor bir alçalıyor , ama idrak edebilen yada nasipli olabilen kazanıyor gün sonunda , tecrübe ile sabitlenmiş bu durum karşısında ilk önce tüm vücuduna hakim olan korku yerini yardım istemeye ve çare arar hale gelmeye itiyor.
Sonrası ? Sonrası mı?
Uykuların kaçıyor yatak sana dar geliyor o kaybetmişliğin içinde hakikatin perdesi eğilip diyor ki …
Sakin ol.. Ben seninleyim , yalnız değilsin .
Yavuklusuna kaçmış genç kız sarhoşluğunda
O zaman gökyüzünden inen insan suretinde yardımcılarını indiriyor bir bir ! anlıyorsun yaşanılan herşey Rahmet üzerine..
Akabinde korku yerini güvene teslim ediyor bir Sekinet hali vuku buluyor ruhun ..
Bu sadece yananların anladığı bir yolculuk ..
O sebeptendir ki canım eskiler derler ya “
“evvel Refik Badel Tarik”
Refik bildiğin ama öyle olmayanların yarısını yolda indirdin , hakikatin perdesi aralandı.. bak bakalım kim kaç akçe eder?
Gönlüme düşenler ! 07.05