Büşra

Herşeyden önce konuşmalıydım. Ayağa kalktım. Hemen başlamalıydım, bir şeyler söylemeliydim. Konuşmayı unutmak üzereydim. Kendimi anlatmalıydım, Kendimi göstermeliydim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yalnızlık, hafızayı zayıflatıyordu. Elbette! Kimseyle konuşmuyordum ki.
(Ne zaman eve girdim? Ne zaman koltuğa oturdum? Ne zaman düşünmeğe başladım? Düşünmek mi? Durmadan düşünmekten başka ne yapıyordum ki?)
Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Beni, daha kimler anlamadı.
İnsanlığın ve insansızlığın yüz karasıydım. Kendime acımak istedim. Mutlak bir ümitsizliğe düşmek istedim. Belki tam düştükten sonra çıkmak kolay olurdu.