Kendisi farkında olmasa da insan her özelliğinin, ne çeşit özellik olursa olsun, ailesinden kalan bir miras, bir aile geleneği olduğunu ve bu yüzden de her durumda saygı gösterilmesi gereken onurlu bir şey olduğu düşüncesindeydi.
Her insan bir hata, bir yanlış davranış değil miydi?
Dünyaya gelir gelmez sıkıntı ve üzüntü içinde geçecek bir esaret zincirine bağlanmıyor muydu?
Hapishane! Hapishane yaşamı! Her yerde zincirler ve engeller bekliyor insanı!
İnsan, kişiliğinin demir penceresinden çaresizce bakar kendisini çepeçevre saran bu hapishane duvarlarına, ta ki ölüm gelip onu evine ve özgürlüğüne çağırıncaya dek...
Bir insan doğuştan üstün ve ayrıcalık olabilir mi hiç? Nasıl olur da bir insan, ben soyluyum, diye bize yukardan bakabilir? Bütün çaba ve başarılarımıza rağmen onun konumuna yükselemeyen bizlere nasıl hor bakabilir..?