bugdaytarlasi
@bugdaytarlasi
deli eder insanı bu dünya;
Bu gece, bu yıldızlar, bu koku,
Bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç.
Şu anda okuduğu kitaplar
Güven Hoca'nın adı herhangi bir yerde geçtiğinde dikkat kesilen bir mimarlık öğrencisiyim ben. Basit ve gözardı ettiğimiz eylemlerimizin nasıl da dönüştürücü etkisi olduğunu, devrimci yönüyle gündelik hayatın anlatımını yapan kıymetli hocalarımızdan biri diye düşünmekteyim ki kitabın içeriği de insanın dimağını açan, insanı her adım attığında paranoya derecesinde eylemsellik halinde olduğunu varsayabilecek bir potansiyele eviren mekanın ve bireyin toplumsal rolü, yeri ve araçsallığıyla devinen metinlerle dolu. Biraz materyalist bakış açısı, biraz diyalektik bilgisi, biraz yabancılaştığımız dünyaya ilgi, biraz Lefebvre okuyuculuğu, biraz Hegel ve Marx merakıyla akıcı ve hoplaya zıplaya okunacak bir kitaptır kendisi, teşekkür ederiz.
Ülke yaratımının eğitimle nihayete erdiğini biliriz ama her eğitim seferberliği alkışlanması gerek atılımlar değil muhakkak ki biliyoruz. Sömürgeci eski dünya ve yeni liberal düzen içinde gösterilen eğitim hedefinin duygularından arındırılmış, kendini tanımasına izin verilmeyen insanın rakipleriyle sonu bilinmeyen bir koşuda bitip tükenişini izledik ve yaşıyoruz hâlen. Kitap da eğitim her şeyin başı söylemini serbest fikir düzleminden alıp sosyalist bükey bir ortamda var edebilen Küba devriminin öğretici yanına odaklanan bir tez çalışması. Çok değerli ve Türkiye ile karşılaştırarak okunabilecek bir kitap olmuş.
İnsan acılarından tanır ya karşısındakini, öyle işte öykümüz. Gerçekliğimiz. O gün, onun dünü, bugünümüz, yarınımız, yarının dünü ve öbür günü... Acılarımızla doluyor. Bir halk ki her devirde bir kolu kesiliyor, kan revan içinde çırpınıyor. Yanlışlar, hatalar... Mecburiyet sayılanlar ve kabul edilmeyenlerle dolu bir bugün ve tarih yaratanlar... Cümleler üçer noktalı, bitmeyen hikayelerle karalanmış mezar taşları... Öyle gerçekten, tarihte yaşandığını bildiğimiz fakat isimlendirmesini herkesin farklı yaptığı türlü hadiseler vardır. İşkenceler, katliamlar, acılar yaşandı geçmişte. Her ideolojiye göre değişen isimleriyle yaşanan türlü trajedi. Adına ne derseniz diyin yaşayandan öte söz hakkınız olamaz, duyguları paylaşılmaz sonuçta ve isminin ne olduğuna hayatta kalan zedeleri karar versin bırakalım da. Karakterlerimiz acılarını yakinen hissedebilen, farklı yüzyıllardan aynı acılarla sıyrılıp bugünde buluşan, aralarındaki duygusal paylaşımı uydurabilen kişiler. Lüsi'nin şen şakrak ve ışıltılı gözlerinde kalbinin yanısamasını gördü Tarık, Lüsi de Tarık'ın hikayesinde kendi ailesini. Birbirlerine, tanışmadan yıllarca hasret kalmış üç kişinin ve milyonların toplanmış acı hikayesi aslında bu kitap. Ne yazık ki asırlarca acı yarattığımızı, bitmediğini ve ne acı ki yakın zamanda bitmeyeceğini bilerek ama biteceği günleri özleyerek okuduğumuz bir hikaye. Tarihin hikayeleştirilerek okunması benim için daha anlaşılır olduğundan merakla okudum.
Milli mücadele yıllarını psikolojik durumunu anlayabildiğimiz fiilen ruhuyla, kişiliğiyle, öğrendikleri ve ailesiyle, aşkıyla ve düşmana karşı mücadelesiyle bir karakterin gözünden okumamız en insani yönüyle anlamamız açısından çok önemli. Tüm anlatılanlar karakterin duygudurumunu da bize net bir şekilde hissettirirken toplumun sosyolojik yapısını da apaçık ortaya seriyor. Halk mücadelesinin ortasından bir hemşire ve abi, İngiliz yancısı, dönemin yüksek tabakalarından kendi statüsünü korumak isteyen bir aile ve bu ailenin eğitiminden çıkmış aydın bir genç karakterlerin bir İngiliz gazetesine röportaj vermek için birarada bulunmasıyla toplumdaki her görüşü neredeyse görür hale geliyoruz bir ara. Daha sonra bu gençlerin hayatta kalmakla değil bir ülke kurmakla kendilerini sorumlu hissetiklerini görüyoruz. Trajik son diyemeyeceğimiz her birinin kahramanlık hikayesi ise fedakarca son buluyor.
Baskı umutla, acı sevgiyle, diktatör kendi hırsıyla, mahpusluk paylaşmakla, düzen de direnmekle altediliyor. Gereken bir Barış bize uçurtmayı göğe bırakan, köşedeki simidi düşleyen ve umudunu vuranlara karşı döğüşen. İkinci bir Barış gerek bize kuşta özgürleşen. Uçabilen bir Barış'ın umudunu taşıyan bir sürü Barışlar gerek bize, gerçekleri düşlerinde olduran ve eşit paylaşımlı dünyaya inanan.
Barış önce can dostunun gidişiyle sarsılıyor. Onun gidişiyle başladığı mektuplarıyla haksızlıklarla dolu demir soğuğu koğuşlara giriyoruz; merak ediyoruz yaşamlarını, paylaşımlarını, umutlarını, Barış dolu düşlerini. Sürgün ediliyoruz en sonunda biz de düşüncelerimizden epeyce uzaklara.
