bana değer verdiğini söyledin evet ama olaylardan sonra yalnız kalmak istememe rağmen yalnız kalınca daha çok kırıldığımı, en ufak şeyleri bile kafama taktığımı, sinirlenince ağladığımı, yaz aylarını ne kadar çok sevsem de içten içe nefret ettiğimi, üzülünce; elimin titrediğini, kalp ritmimin bozulduğunu, midemin bulandığını, burnumun kanadığını, olaylardan ve hislerimden uyuyarak kaçmaya çalıştığımı ama kabuslarımda karşıma çıktıklarını, çoğu kişinin eleştirmesine rağmen niye kitap satırlarının altını çizdiğimi, saat başı uykumdan neden uyandığımı, neden kimseden özür dilemediğimi, insan içinde kitap okumayı neden sevmediğimi, dışarıdan öz güvenli gözüksem de en iyi olduğum konularda bile kendime aslında hiç güvenimin olmadığını, neden sürekli sakız çiğneyip yanımda naneli şeker taşıdığımı, neden bu şehirden gitmek istediğimi, üzgün birini görünce neden saçını okşadığımı biliyor musun mesela?