"Söylesene Kadıefendi, Aşk'ın günâhı cehenneme atar mı?
Yoksa, yaşarken yanar Âşık; cehenneme lüzûm var mı?
Peki cennet ister mi gerçek seven?
Hûri'ye, Gılmân'a meyleder mi?
En büyük imtihân Aşk mıdır yoksa Aşk'ın imtihânı hasret mi?
Günâh mıdır sevmek Kadıefendi?
Az sevmek meselâ?
Çok sevmedikçe isrâf olur mu Aşk?
Aşk, her kalbe teșrîf eder mi,
Yoksa sadece çok sevene mi ya da tertemiz sevene mi lütuftur Aşk?
Zulümdür bazen Aşk, değil mi Kadıefendi?
Züleyhâ'nın Aşk'ı gibi.
Sabır, vuslât diyârının anahtarı, sadâkat ise Mâşuk'un.
Nedir ki Aşk?
Hiç bilinmez mi, yaşarken hiç bilinemeyecek mi?
Yani Aşk'a dâir söylenen her șey hurâfe mi?
Söylesene Kadıefendi, bunca günâh arasında,
fetvâ yok mu bu Aşk'a?..."
|Seyyîd M. Nâfî el-Hüseynî
Ah benim nergis kokulu...
Ruj lekeleri bıraktın bardaklarda
Anlatmak isterdin kendini durmadan
Bir bardağa bile olsa.
Ne diyecektin, ne söyleyecektin
Şairlerin şahı olsan,
Bir AH’dan başka.
Ah benim nergis kokulu cehaletim
Bana yıllarca, bunca sözü boşa söylettin.
AH! Güçlü bir el silkeledi beni sonra
Sanırım tanrının eliydi,
Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan,
Çok şey geçmiş gibi başımdan
Ah dedim sonra,
Ah! İç ses, diye söylendim.
Gel!
Ahlar ağacından sen de biraz meyve topla.Vasiyetimdir:
Bin ahımın hakkı toprağa kalsın...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
açıkçası Rabbimden de özür diliyorum bunca nimetine rağmen içimdeki bir parça tamamlanmamışlığı her yere taşıdığım için 
Bunca telaşın içerisinde, telaşının temelli biteceği bir hayat... Bu bir çözüm.
Telaşın üzerine düşünüp çözüm üretmek... Bu da çözüm.
Bunca telaşa çözüm bulamamakta bir çözüm.
Bunlardan bahsetmek kökten çözüm.
Ama aslında hiç birisi çözüm değil.
Bunca boş konuşan insanın arasında dilsiz olmak engel değil, devrimdir.
Özdemir Asaf
Özdemir Asaf