Burak
@burakce
Şu anda okuduğu kitap
Kuşku yok ki, çatışma karakterden doğmaktadır. Çatışmamım şiddetini, piyesin kahramanı durumunda bulunan üç boyutla bireyin istenç gücü belirler.
Bir tohum herhangi bir yere düşebilir -ama ille de yeşermesi gerekmez. Tutku da herkeste bulunabilir; ama o tutkunun harekete geçip geçmemesi, köklenip dal budak salıp salmaması, kişinın fizyolojik, sosyolojik ve psikolojik koşullarına bağlıdır.
Eger bütün insanların tutkuları aynı şiddette gelişim gösterecek olsaydı, insanlığın yazgısı bambaşka bir renk alırdı.
Görünüşte, sağlıklı bir çatışma iki karşıt güçten oluşmaktadır. Temelde bu güçlerden her biri, zaman dizini içinde giderek artan ve sonunda kesenkes patlama noktasına erişmesi gereken gerginliği yaratan birçok karmaşık koşulun ürünüdür.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Geniş çaplı, büyük çatışmanın içinde yer alan bütün öteki çatışmalar piyesin önermesinde önceden kristalize olmalıdır. 'Geçiş' adını verdiğimiz bu küçük çatışmalar, karakteri, karar verme noktasına erişinceye kadar, bir zihin halinden başka bir zihin haline çeker götürürler. ("Geçiş"e bakınız.) Karakter bu geçişlerden ya da küçük küçük çatışmalardan geçerek yavaş, fakatsürekli bir gelişim gösterecektir.
Umutsuzluğa kapılan, kendini derin bir ruhsal bunalıma kaptıran kişi, gerçek yaşamda beklenmedik şeyi yapabilirse de aynı şeyi tiyatroda yapamaz. Biz tiyatroda doğal oluşumu, bir karakterin adım adım gelişimini görmek isteriz. Biz tiyatroda bir karakterin ahlaksal ve yüce tinsel değerlerinin, kendinden ve çevresinden sürüp gelen güçlerin etkisi ve baskısı altında nasıl lime lime parçalanıp döküldüğünü görmek isteriz.
Önermenizi saptadıktan sonra, en iyisi -gerekirse sınamadan geçirerek- piyesinizde yer vereceğiniz karakterlerin aralarında karşıtların birliği var mı, yok mu, ilk işiniz bunu belirlemek olmalıdır. Eğer söz konusu karakterleri karşı karşıya getiren bu güçlü, bu koparılması olanaksız bağ olmazsa, piyesinizdeki çatışma da hiçbir zaman doruk noktasına ulaşamaz.
Journey's End deki askerler arasında söz konusu karşıtların birliği sapasağlam kurulmuştur. Binlerce mil uzaklarda olmak istemelerine karşın, bu askerlerin siperlerde kalmak, belki de ölmek zorunda olduklarına dair bize güvence verilmiştir. İçlerinden bazıları görevlerini yapmalarına elverecek cesareti bulmak için içki içerler. Durumlarını çözümlemeye çalışalım. Bu adamlar, çelişkileri savaşa varan bir toplumda yaşamaktadırlar. Askerliğe karşı hiç ilgi duymadıkları için savaşmak istemeseler de, ekonomik sorunlarını savaşla çözümlemeye karar verenlerin istekleri gereğince ölüme gönderilirler. Ayrıca bu gençlere, çocukluk çağlarından beri bir insanın yurdu uğruna can vermesinin kahramanlık olduğu öğretilmiştir. Çatışık duygular arasında sıkışıp kalmışlardır: Yaşamak için kaçıp gitseler, korkak damgasını yiyecekler ve aşağılanacaklar; kaçmasalar, ölecekler. Dram işte bu iki duygu arasında oluşur. Kısaca, Journey's End karşıtların birliğine iyi bir örnektir.