Burak
@burakce
Lisans
1179 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
"Melun hayat!" diye homurdandı. "İşin acı ve can sıkıcı tarafı, bu hayatın, operada olduğu gibi, tazim ile ve yahut çekilen ıstırablara karşı bir mükâfatla değil de ölümle bitişidir."
"Sen adam olmayacaksın," dedi albay. "Ben de Bilge'ye her zaman bu sözünüzü tekrar ediyorum albayım, fazla ümide kapılmasın diye. Gönlünün rüzgârına kapılıp gitmesini istemiyorum. Artık bizim gibi emeklilere yakışmaz albayım böyle şeyler. Aslında bu yaştan sonra insan, bizim gibi, dünya ile ilişiğini kesip kendini tarih ve tiyatroya vermeli. Ihtiyar damarlarımdaki yorgun kan, bu aşka isyan ediyor albayım; her an nefes nefese yaşamaya bünyem dayanmıyor."
Hikmet durgunlaştı: "Elimden başka türlüsü gelmiyor albayım; ortaya rezillikten başka bir şey çıkaramıyorum."
Birden ürperdi, şalına sarındı. İnsan, annesinin öldüğü gece de üşüyordu. Artık birlikte üşüyemeyeceklerdi. Annesinin oturduğu koltukta sanki kocaman bir delik vardı artık. Sanki bir duvar yıkılmıştı: Gerisinde bu büyük ve karanlık ve ürkütücü boşluğun bulunduğu bir duvar. Bu duvar korumuştu onu yıllarca karanlıktan. Artık bir şey görmek mümkün değildi. Artık onu hiç kimse anlamayacaktı.