her zaman yalnız oldum. yalnızlığı kendimi geliştirmenin tek yolu olarak gördüm. ama çevremde olup biteni kaçırmak ve yanımdan akıp giden hayat nehriyle yüzümü yıkamamak da bana aptalca geliyordu.
insanlara yalan söylemek için açtığım ağzımdan dökülen pisliği içimdeki ses temizliyordu. birbirlerine gün ve gece kadar zıt olan iki sesin de aynı dudakların arasından çıkıyor olmasından rahatsız değildim.