Burcu Booker
@burcubooker
Akademik metinler arasında boğulurken edebiyatı unutmuştum. Sonra pandemi başladı. Demans iyileşti. Instagram: burcubooker, youtube: Burcu Booker
Şu anda okuduğu kitap
Boşluk nasıl fark edilir? Fark edilirse ne yapılır? Olmamış bir şey nasıl hatırlanır?
***
Aman Burcu, çocuklukta başımıza gelmiş şeylerle bir hesaplaşalım da gerçekleşmemişler eksik kalsın demek isteyebilirsiniz. Oysa ki “gerçekleşmemiş şeyler” diyor yazar, “gerçekleşmiş şeylerden daha etkilidir.”
***
Yani burada, içip içip döven babalardan, uyuşturucu bağımlısı olup çocuğuna bir kap yemek çıkaramayan annelerden yahut çocuğunu istismar eden ebeveynlerden bahsetmiyoruz. Bunlar, fizikseldir, görünür, gerçekleşir. Peki ya duygusal olan, görünmeyen, gerçekleşmesi gerekip de gerçekleşmeyen, giderilmesi gerekip de giderilmeyen ihtiyaçlar?
***
Burada bir duralım. Ya kendi ebeveynleriniz yahut ebeveyn olarak kendiniz ve partneriniz adına savunmaya geçmiş olma olasılığınız yüksek. Yazar bu tehlikeyi bertaraf etmek adına en başından söylüyor: Maksat ebeveynleri suçlamak değil hem onları hem de kendimizi anlamak.
***
Bu “anlamak” bahsi önemli. Zira uzmanlar tarafından kaleme alınan psikoloji/kendine yardım/kişisel gelişim kitaplarından maksimum beklentimizin bir şeyleri anlamak olduğunu ve bunun ötesinde bir beklentinin -yani bir çözümün, bir değnek dokunuşunun- bu araçların kapasitesiyle uyuşmadığını düşünüyorum. Hatta bir adım öteye götüreyim, yıllar içinde terapinin dahi varabileceği noktanın çözmekten ziyade anlamak olduğuna kanaat getirdim.
***
Velhasıl, eğer kendi çocukluğunuzu yahut ebeveynliğinizi daha iyi anlamak, bunlara “duygusal ihmal” lensinden ve biraz daha yakından bakmak ve belki aynı zamanda anne babanızı ve/veya çocuğunuzu da daha iyi anlamak ise beklentiniz, bu kitap iyi bir kitap. Ama yok amaç çocukluk travmalarınızı iyileştirmekse, herhangi bir kitap gibi bu kitap da sınıfta kalacaktır.
***
Ben, çocukluğunu mercek altına almaya ve ebeveynlik konusundaki
Zeynep isimli okura yanıt verildi
Burcu Booker
Çok teşekkürler! Umarım seversiniz 🤗
Reklam
Akşam Yemeğinde Bir Dans1000Kitap
Akşam Yemeği'ni Burcu Booker'ın Hollanda edebiyatı kitap önerilerinde görmüştüm. Kütüphanede görünce de Hollanda'yı ve insanlarını daha iyi tanımak amacıyla okumaya karar verdim. Amacım tamamen Hollanda'yı tanımak olduğundan kitabın kapak yazısını bile okumamıştım. Kısacası kitaba kitapla ilgili hiçbir şey bilmeden başladım.
Kitap başlangıçta tam da beklediğimi veriyordu. Adında olduğu gibi bir akşam yemeğini anlatıyordu. Hollanda insanı ile ilgili ufak yorumları da olduğundan kitabı şevkle okumaya devam ettim. Ayrıca Paul karakterinin şık restoranlar hakkındaki tüm o söylenmelerine katılıp okuduklarımla da eğlendim. Sonra kitap beni resmen uçurumlardan attı, üzerime kaynar sular döktü, harlı ateşlerde yaktı. Kitabın gidişatı tam bir Tarantino filmi havasındaydı. O normal görünen karakterlerin içinden neler çıktı. Gerçekten beklemiyordum.
Kitaptaki bütün karakterlerin biribirinden daha korkunç, daha karaktersiz ve daha rezil olduğunu tabii ki söylemeliyim. Bu kötü karakterlere rağmen kitabı okumaktan yana ise asla bir mutsuzluğum yok. Kitaptaki iniş çıkışlar, gerilim ve gizemin sürekli canlı tutulması bence tüm bu korkunç karakterlere katlanmaya değerdi. Ayrıca kitapta en çok sevdiğim şeyin akış olduğunu söylemeliyim. Akşam yemeğini merkeze alan yazar bu yemek ve yemeğin bölümlerini de dikkate alarak geçmiş ve gelecek arasında gel gitlerle size hikayesini aktarıyor. Gerçekten etkileyici ve yaratıcıydı.
Kitabın özünde ise bir grup hasta ruhlu cani insanın sebep olduğu vahşeti görüyoruz. Ayrıca kitapta bahsedilen olay da gerçek bir olaydan ilham almış. Yani aslında bu çürüme gerçeğin tam kendisi. Bu haberden yola çıkarak tabii ki herkes bir kitap yazabilir. Fakat böyle bir ahenk ve böyle bir ritimle herkesin yazabileceğini düşünmüyorum. Bence bu tür bir akışa sahip
Burcu Booker'ın Hollanda edebiyatı kitap önerilerinde görmüştüm. Kütüphanede görünce de Hollanda'yı ve insanlarını daha iyi tanımak amacıyla okumaya karar verdim. Amacım tamamen Hollanda'yı tanımak olduğundan kitabın kapak yazısını bile okumamıştım. Kısacası kitaba kitapla ilgili hiçbir şey bilmeden başladım.
Kitap başlangıçta tam da beklediğimi veriyordu. Adında olduğu gibi bir akşam yemeğini anlatıyordu. Hollanda insanı ile ilgili ufak yorumları da olduğundan kitabı şevkle okumaya devam ettim. Ayrıca Paul karakterinin şık restoranlar hakkındaki tüm o söylenmelerine katılıp okuduklarımla da eğlendim. Sonra kitap beni resmen uçurumlardan attı, üzerime kaynar sular döktü, harlı ateşlerde yaktı. Kitabın gidişatı tam bir Tarantino filmi havasındaydı. O normal görünen karakterlerin içinden neler çıktı. Gerçekten beklemiyordum.
Kitaptaki bütün karakterlerin biribirinden daha korkunç, daha karaktersiz ve daha rezil olduğunu tabii ki söylemeliyim. Bu kötü karakterlere rağmen kitabı okumaktan yana ise asla bir mutsuzluğum yok. Kitaptaki iniş çıkışlar, gerilim ve gizemin sürekli canlı tutulması bence tüm bu korkunç karakterlere katlanmaya değerdi. Ayrıca kitapta en çok sevdiğim şeyin akış olduğunu söylemeliyim. Akşam yemeğini merkeze alan yazar bu yemek ve yemeğin bölümlerini de dikkate alarak geçmiş ve gelecek arasında gel gitlerle size hikayesini aktarıyor. Gerçekten etkileyici ve yaratıcıydı.
Kitabın özünde ise bir grup hasta ruhlu cani insanın sebep olduğu vahşeti görüyoruz. Ayrıca kitapta bahsedilen olay da gerçek bir olaydan ilham almış. Yani aslında bu çürüme gerçeğin tam kendisi. Bu haberden yola çıkarak tabii ki herkes bir kitap yazabilir. Fakat böyle bir ahenk ve böyle bir ritimle herkesin yazabileceğini düşünmüyorum. Bence bu tür bir akışa sahipBurcu Booker
Ben de ucundan başladım. Sağlam bi başlangıcı var😏
Boşluk nasıl fark edilir? Fark edilirse ne yapılır? Olmamış bir şey nasıl hatırlanır?
***
Aman Burcu, çocuklukta başımıza gelmiş şeylerle bir hesaplaşalım da gerçekleşmemişler eksik kalsın demek isteyebilirsiniz. Oysa ki “gerçekleşmemiş şeyler” diyor yazar, “gerçekleşmiş şeylerden daha etkilidir.”
***
Yani burada, içip içip döven babalardan, uyuşturucu bağımlısı olup çocuğuna bir kap yemek çıkaramayan annelerden yahut çocuğunu istismar eden ebeveynlerden bahsetmiyoruz. Bunlar, fizikseldir, görünür, gerçekleşir. Peki ya duygusal olan, görünmeyen, gerçekleşmesi gerekip de gerçekleşmeyen, giderilmesi gerekip de giderilmeyen ihtiyaçlar?
***
Burada bir duralım. Ya kendi ebeveynleriniz yahut ebeveyn olarak kendiniz ve partneriniz adına savunmaya geçmiş olma olasılığınız yüksek. Yazar bu tehlikeyi bertaraf etmek adına en başından söylüyor: Maksat ebeveynleri suçlamak değil hem onları hem de kendimizi anlamak.
***
Bu “anlamak” bahsi önemli. Zira uzmanlar tarafından kaleme alınan psikoloji/kendine yardım/kişisel gelişim kitaplarından maksimum beklentimizin bir şeyleri anlamak olduğunu ve bunun ötesinde bir beklentinin -yani bir çözümün, bir değnek dokunuşunun- bu araçların kapasitesiyle uyuşmadığını düşünüyorum. Hatta bir adım öteye götüreyim, yıllar içinde terapinin dahi varabileceği noktanın çözmekten ziyade anlamak olduğuna kanaat getirdim.
***
Velhasıl, eğer kendi çocukluğunuzu yahut ebeveynliğinizi daha iyi anlamak, bunlara “duygusal ihmal” lensinden ve biraz daha yakından bakmak ve belki aynı zamanda anne babanızı ve/veya çocuğunuzu da daha iyi anlamak ise beklentiniz, bu kitap iyi bir kitap. Ama yok amaç çocukluk travmalarınızı iyileştirmekse, herhangi bir kitap gibi bu kitap da sınıfta kalacaktır.
***
Ben, çocukluğunu mercek altına almaya ve ebeveynlik konusundaki
Doğavekitap isimli okura yanıt verildi
Burcu Booker
Çok teşekkürler!
Kapağı açıyorsunuz. İlk sayfa. Paris’tesiniz. Paris Nazi işgalinden henüz kurtarılmış. Dönemin Parizyen yazar-çizer-teorisyen takımı ile özgürlüğü kutluyorsunuz. Bugün çok beklendi. Herkes çok heyecanlı. Herkes gelecekten ümitli.
Öyle mi?
Savaş devam ederken işler ne derece boktan olursa olsun, sizin dışınızda ve sizi kısıtlayan bir faktörün varlığı, üzerinizdeki kişisel sorumlulukların bir ölçüde rafa kaldırılmasına da yarıyor. Kimse sizden pek bir şey yapmanızı beklemiyor. Savaş var nihayetinde. Fakat savaş bittiğinde artık “dışarı çıkmanız” ve “hayatınıza devam etmeniz” gerekiyor. Bu savaş sonrası bunalımı, kitabın ana temalarından biri olmamakla beraber, kendim de dahil olmak üzere pek çok kişide gözlemlediğim “korona-sonrası-bunalımı” ile kurduğum bağdaşım sebebiyle benim için merkezi idi.
Ana karakterleri hepimiz tanıyoruz. Merkezdeki çiftimiz Anne ile Robert aslında Beauvoir ile Sartre’ın, bir diğer merkezi karakter olan Henri ise Albert Camus’nün izdüşümü. Etraflarındaki diğer eş-dost-aile üyeleri ile birlikte bir sol entelijansiyanın bileşenleri bu ekip. Fakat sol bu, durur mu, bölünmüş elbette. Komünist Parti ile uzlaşım zor. Yeni bir oluşum etrafında, “Sosyalist bir Avrupa ülküsü” için toplanmaya çalışıyorlar. Bir yandan Sovyetler’den gelen haberler sosyalist kalplerini kırıyor, öte yandan Sovyetler’i yermenin onları sağcı kılacağından korkuluyor.
Hiç tökezlemeden akan bu muhteşem kurgu, yazmak-yazmamak, edebiyatın gerekliliği-gereksizliği, politik olarak aktif olmanın ahlaki zorunluluğu ve elbette bu aydınların kendi kişisel alanlarındaki ilişkilenme biçimleri etrafında şekilleniyor. Birbirini takip eden bölümlerden bazıları Henri’nin (Camus’nün) merkeze alındığı tanrı anlatıcı ağzıyla, diğer bölümler Anne (Beauvoir) ağzından ve birinci kişi marifetiyle
Büşra B. isimli okura yanıt verildi
Burcu Booker
Yaşasın!👯♀️
Çocuklar, yolum çok iyi bir öykücü ve çok iyi bir öykü kitabı ile kesişti. Siz de gelsenize? Dört yol ağzında bekliyoruz.
***
Özellikle İzmir’le öyle veya böyle bir gönül bağınız varsa, öyküler sizi ekstra sarmalayacaktır. Benim hiç yok, ama öyküleri yaratan o zihin benim kafamın içindekilerle öyle çok noktada temas etti ki, eksikliğini duymadım.
***
Öykülerin bir teması olduğunu kabul edeceksek bu tema, İzmir’den ayrılamamak, yerinde saymak, ne ileri ne geri gidebilmek, olduğu yer mutlu etmese bile daha mutlusunu bulmak adına bir itki hissedememek gibi hepimizin oradan buradan tanıyacağı durumlar etrafında dönecektir.
***
Bunun dışında tekrar eden bazı başka nakaratlara da rastladım. Örneğin, uzun süredir görülmeyen eşle dostla karşılaşıp, bu karşılaşmanın o hayatlarla kendi hayatını karşılaştırmaya evirilmesi gibi. Bunun dışında sanata ve daha da özelde plastik sanatlara tekrar eden bir gönderme de mevcut. Bunun, yazarın kişisel ilgisini yansıttığını varsaydım ve kendi kendime bu varsayımdan mutlu oldum.
***
Eğer okuduğunuz her öyküde sarsılmak isteyen bir öykü okuruysanız bu öykü derlemesi size göre değil. Bu öykülerde büyük olaylar olmadığı gibi sizi duygusal bir sörf tahtasına da oturtmuyor. Buna karşılık her öyküde yazarın beyin kıvrımlarına biraz daha yerleşip, azıcık daha anlatsa diye gözünün içine bakıyorsunuz. En azından şu kardeşiniz üzerindeki etki, tam olarak budur.
***
Sevgiler efendim.
Enes Kaya isimli okura yanıt verildi
Burcu Booker
Sevindim!🤗