Hepimizin hayatında buzların ötesinde başka topraklar olmadığını anladığımız bir an vardır. Yalnızca buz olduğunu. Sonra hayat bildiğimiz gibi devam eder.
Bir şeyi -birini, bir duyguyu, bir bilgiyi- öyle uzun zaman beklersiniz ki karşınıza çıktığı anda apışıp kalırsınız. Boşluk boşluk olmaya o kadar alışır ki kendi kendine kapanmayı beceremez.