Sanki bir Çehov oyunu seyreder gibiyiz: İnsanlar gülüyor, eğleniyor, göbek atıyor ama içleri kan ağlamakta. Birbirlerini kıskanıyor, nefret ediyor, aşağılıyor ve hep birlikte nefret bileşkesinde buluşuyorlar.
William Faulkner - Ağustos Işığı
Dostoyevski - Suç ve Ceza
Ernest Hemingway - İhtiyar Adam ve Deniz
Binbir Gece Masalları
Mevlana - Mesnevi
Lev Tolstoy - Anna Karenina
Gustave Flaubert - Madam Bovary
Garcia Marquez - Kırmızı Pazartesi
Yaşar Kemal - İnce Memed
Cervantes - Don Kişot
"Devlet suç işlemez!" yargısından başlamak belki de en doğru yol. Devlet insanlardan oluşur ve bu insanlar da diğer insanlar gibi suç da işleyebilir, hata da yapabilir.
Bu yüzden işkenceler itiraf edilmez. Bu yüzden dünyanın her yerinde açığa çıkan uluslararası şirket yolsuzlukları, dağıtılan rüşvetler bizde örtbas edilir. Ve gene bu yüzden bu ülkenin başbakanlarına yapılmış suikastlar gizli kalır.
Bütün amaç, "devlet" denilen kutsal kavramı korumak. Oysa devlet insan içindir. Devlet eğer yurttaşların yaşamını kolaylaştırmak yerine onlara hayatı zehir etmek için başlarına dikilmiş ceberut bir yönetimse, ne saygınlığı kalır ne de güvenirliği.