buse ✮⋆˙
@busbutunbuse
İnsanlardan çok kitaplara sığınmak geldi içimden çünkü onlar bırakıp gitmezler…
15 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
"Ben eskiden taştım. Güzeldim güzel olmasına ama mutluluğu, kaçışı elinden alınmış bir güzellik neye yarar?"
İlgi çekici bir öykü, güzel, anlaşılabilir ve özgün bir yazım diliyle kaleme alınmış, resimlerle süslenmiş.
Bu kısa hikâye aslında yunan mitolojisindeki Pygmalion ve Galateia'nın hikâyesinin modern bir yorumu. Efsaneye göre; kadınları yetersiz, kusurlu bulan ve kusursuz bir kadın isteyen bir heykeltıraş olan Pygmalion, bir gün kusursuz bir kadın heykeli yapıyor ve yaptığı heykele aşık oluyor. Ardından bir tanrıçaya bu heykeli canlandırması için dualar ediyor ve tanrıça heykeli canlandırıyor.
Pygmalion'un davranışlarını okurken oldukça rahatsız olabilirsiniz. Çünkü kadına sürekli "muhtaç" ve "utanmaz" olduğunu söyleyen ve üstelik doğumdan sonraki karnındaki çatlaklarının çok çirkin göründüğünü söyleyen bir adam. Tüm bunlar yetmezmiş gibi artık kanlı canlı bir insan olan Galateia'ya nesne muamelesi yapıp kadını sadece cinsel arzuları için kullanıyor. Ve dahası, yine cinsel arzularını karşılaması için bir heykel yapıyor ve bu heykel 10 yaşındaki bir kız çocuğunun heykeli. Yani oldukça rahatsız edici, pedofili ve sinir bozucu bir adam.
Galateia ise bu adam tarafından özgürlüğü kısıtlanan ve eskiden taş olan ama şu an kanlı canlı bir insan olmasına rağmen hâlâ nesne muamelesi gören buna alışmış ve yine bu adamın cinsel arzularını karşılama amacıyla kullanılan bir kadın.
Galateia baskı altında, esaret içinde bir hayat yaşarken ve küçük kızının da aynı kadere sürüklendiğini fark edince özgürlüğe kavuşmak adına küçük adımlarla başlayan bir harekete geçiyor.
Biz bu kitapta, Galateia'nın özgürlük yolundaki mücadelesini okuyoruz.
Kitap Hakkındaki Genel Düşüncelerim;
Resimleri oldukça güzeldi, yazım dili çok hoştu ve hikâye de resimler gibi ilgi çekiciydi. Hem
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Lev Nikolayeviç Tolstoy'un okuduğum ilk eseri, popülerliğinden de dolayı, "İnsan Ne İle Yaşar?" oldu. Bu soruyu kitabı okumadan önce kendime sorduğumda aklımda bir düşünce yoktu. Çünkü bana göre, her insan kendisi için yaşardı. Kitabı okuduktan sonra incelemelerde biraz gezindiğimde ve insanların yorumlarını incelediğimde de düşüncemin arkasında durdum. Hatta bu düşüncem daha da güçlendi. Tolstoy bunun sevgiyle olduğunu savunsa da ben bir insanın sevgi ile yaşamasının bile kendi çıkarına olan sevgiden olduğuna inandım. Hala da inanıyorum. Kitabı okuduğumda herkes gibi haklı buldum, düşündüm, bazen itiraz ettim. Ancak çıkarımım benim çıkarımım olduğu, ve bu düşünceye sadece ben sahip olsam, kimse böyle düşünmese bile benim düşüncem olması beni rahatlattı.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, zarifliğiydi. Sanki yazar, okuyan kişiye naiflikle yaklaşıyor, kibarlıkla ona doğruyu anlatıyor, ahlakı öğretiyor gibiydi. Rus bir yazarda hissettiğim kibarlık, yazıların samimiyeti beni okurken sanki öğüt dinliyormuşum gibi hissettirdi. Amacına ulaşılmış bir kitap olduğunu burdan da anlayabiliriz aslında.
6 bölümden oluşan ve her bölümde ayrı bir öğüt veren yazarın bu eseri, denildiği kadar varmış ve bir o kadar da güzelmiş. Okuduğuma pişman olmadığım için mutluyum.
İnceleme1000Kitap
en sevdiğim ve unutamadığım kitaplar arasında ilk ona giren bir kitap benim üniversitelerim. o kadar güzel anlatmış ki çevremizdeki insanların üzerimizdeki etkilerini ve zamanla herbirinden belli dersler çıkardığımızı… üzerine tanımıyorum bu konuda. herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap, ertelemeyin ve okuyun. pişman olmayacaksınız.