Sonra, yağmur oldu yağdı zaman, dünyayı yedi bitirdi, hayat dedim adına, hiç durmadan devam etti. Tanıdığım, bildiğim, gördüğüm her şey ama her şey parmaklarımın arasından aktı gitti. Kum gibi...
Öğrendiğim şu, hayatta her şeyi tüketen, ruhu öldüren, sahip olduklarının kıymetini unutmana sebep olan tek bir şey vardır, o da alışmak. İşte bu sebeple nankörler her güzelliğe kolay alışır ve de bu alışkanlığın perdesi altında, evveliyatlatındaki bütün diğer günleri unuturlar.