Bugünün gerçekliğinin tek olduğu yanılsaması bizi bir yandan desteklerken öte yandan dipsiz bir boşluğun içine iter; çünkü bugünün gerçekliği yarının yanılsamasını ortaya çıkarmakla yükümlüdür. Ve hayat, asla son bulmaz; bulamaz. Eğer yarın son bulursa, her şey biter.
"Sözlerim üzerine iki minik kuş, yüzlerinde dehşet dolu bir ifadeyle kaçıp gittiler.
Ne mutlu onlara, hiç değilse kanatları var da kaçabiliyorlar! Diğer pek çok hayvanın ise böyle bir olanağı olmadığından, hem şehirlerde hem de köylerde yakalanmış, hapsedilmiş ve evcilleştirilmişti onlar; insanların tuhaf ihtiyaçlarına zorunlu boyun eğişlerini görmek beni nasıl üzüyor bir bilseniz! "
"Biz, bir geniş limonluğa benzettiğim bu yerde birbirine dolanmış sarmaşıklar gibiydik. Bir kökten bitiyorduk; hayatımızın özünü bir kökten alıyorduk."
DÜŞÜNCELER
1.Ben başkalarının gözünde, bugüne dek kendim için olduğumu düşündüğüm kişi değildim.
2.Kendimi yaşarken göremezdim.
3.Kendimi yaşarken göremeyişim nedeniyle kendime yabancı kalırken, başkaları beni görebiliyor ve tanıyabiliyorlardı-herkes bunu kendine özgü bir biçimde yapıyordu tabii.