İnsanın müzmin kusurlarından biri de unutmayı hızlandırmak için kalbinde yeni yaralar açmaya razı gelmesiydi. Bazıları aklını uyuşturarak gerçekliğin ve hatıraların gece yarısı taarruzlarından, tuzaklarından, pusularından kaçmayı denerken bazıları da üstünkörü aşklarla kalbini uyuşturmayı seçiyordu. 
Zaman çatlağında, geçmişin ve geleceğin arasındaki karanlık mahzende unutulup kaldım, karşılaştığım her insan bana ağır kıvamlı bir yalnızlık bulaştırıyor.