Büşra
@busrad96
... yüzeye geri çıkabilmen için zemini bulman şart.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Öykü anlatısının içine girmeye ve onları sevmeye Sema Kaygusuz'un Doyma Noktası adlı kitabı ile başlamıştım. Onun öncesinde öykü türünü benimsemiş kitapları okumakta çok zorlanırdım çünkü çeşitli hikayeler olurdu ve ben onları tek merkezde toplayamaz haliyle sınava son gün kala her şeyi ezberlemeye çalışan ve kafası daha da allak bullak olan bildiğini de unutan klasik Türk öğrenci modeline bürünürdüm . Ne zaman Semih Öztürk'ün Telaş Bandosu kitabını okumaya başladım işte o zaman öyküye karşı bakış açım değişti ve sanki 8 öykü okuyormuşum gibi değil de 8 farklı hayata tanık oluyormuşum gibi hissettim.
Ben de orada olmalıyım ya d keşke o kayıt tuşuna basarken onu dinleyenlerden olsam dediğim öyle bir öykü var ki; her satırını okurken ruhum Üsküdar'da gezindi, taziye evine gitti bazen köpek oldum bazen ses kayıt cihazı ya da o boş mezarlık oldum; işte böyle etkilendim.
Düştüysen kalkmayı da bileceksin lafını yüzeye geri çıkabilmen için önce zemini bulman şart ifadesi ile kaleme alan Semih Öztürk'e saygılarımı sunuyorum ve kendisiyle Üsküdar'ın herhangi bir yerinde karşılaşma ve öyküleri hakkında konuşma hayalleri kuruyorum.
Bunları yazıyorum ama İstasyon öyküsündeki oyuncunun dediği gibi belki de '' Boşluğa söylenenlerin öznesiyimdir.''
Bir Hoca ve Venediklinin İstanbul'un 17.yüzyılında bulunma serüvenleri diyerek başlasam doğru olur mu bilmiyorum ama elimden benzeyen ikilinin romanı demekte içimden gelmiyor değil.
Okurken Reşad Ekrem Koçu okuyormuş hissi alsam da Orhan Pamuk'un kitaplarında sevdiğim özelliklerden biri de farklı tarihi kaynakları harmanlaması ve bunu tarihin ötesinde bir metin olarak okuyuculara sunmasıdır. Bunu yaparken de kendi hayatının içinden metaforları eklemesi - ki biz bunları kitabın son açıklama kısmından öğreniyoruz- romana çeşitlilik katıp, yazarın yaşam biçimi hakkında fikirler edinebiliyoruz.
Postmodern roman olarak nitelendirilen bu romanda da Livaneli'nin Bir kedi bir adam bir ölümündeki gibi bunu şimdi yazar mı yazdı hoca mı yazdı Venediklimi yazdı ve Sessiz Ev'in Faruk'u mu yazdı diye düşünmeden edemedim. Bir de buradaki handikap ise iki benzeyen kişinin bulunması belki de oturup ikisi yazdı bilemeyiz:)
Romanı okuduğumuz zaman 17.yy İstanbul'unun günlük hayatına dair çok şey öğrenebilirsiniz ve tabii ki tahta küçük yaşta çıkarılan padişah hakkında (edebiyatçılar pek seviyor bu padişahı). Ayrıca bu romanı okuduktan sonra hemen Sessiz Ev'i okumadan edemeyeceksiniz ve Dostoyevski'nin Öteki kitabını.
Kitap çalıntı mı ya da kaba tabir ile araklamamı bilmem ama insan benzerini bulabilir mi bulunca ne yapar peki ya benzerini bulup kendin de onu görüyorsa o zaman şu an ben neyim sorularını sormaya başlayacaklardır ve sorarken bunları aynaya benzeriniz ile bakmayı unutmayın:)
