Büşra
@busrad96
Öykü anlatısının içine girmeye ve onları sevmeye Sema Kaygusuz'un Doyma Noktası adlı kitabı ile başlamıştım. Onun öncesinde öykü türünü benimsemiş kitapları okumakta çok zorlanırdım çünkü çeşitli hikayeler olurdu ve ben onları tek merkezde toplayamaz haliyle sınava son gün kala her şeyi ezberlemeye çalışan ve kafası daha da allak bullak olan bildiğini de unutan klasik Türk öğrenci modeline bürünürdüm . Ne zaman Semih Öztürk'ün Telaş Bandosu kitabını okumaya başladım işte o zaman öyküye karşı bakış açım değişti ve sanki 8 öykü okuyormuşum gibi değil de 8 farklı hayata tanık oluyormuşum gibi hissettim.
Ben de orada olmalıyım ya d keşke o kayıt tuşuna basarken onu dinleyenlerden olsam dediğim öyle bir öykü var ki; her satırını okurken ruhum Üsküdar'da gezindi, taziye evine gitti bazen köpek oldum bazen ses kayıt cihazı ya da o boş mezarlık oldum; işte böyle etkilendim.
Düştüysen kalkmayı da bileceksin lafını yüzeye geri çıkabilmen için önce zemini bulman şart ifadesi ile kaleme alan Semih Öztürk'e saygılarımı sunuyorum ve kendisiyle Üsküdar'ın herhangi bir yerinde karşılaşma ve öyküleri hakkında konuşma hayalleri kuruyorum.
Bunları yazıyorum ama İstasyon öyküsündeki oyuncunun dediği gibi belki de '' Boşluğa söylenenlerin öznesiyimdir.''
Reklam
Bir Hoca ve Venediklinin İstanbul'un 17.yüzyılında bulunma serüvenleri diyerek başlasam doğru olur mu bilmiyorum ama elimden benzeyen ikilinin romanı demekte içimden gelmiyor değil.
Okurken Reşad Ekrem Koçu okuyormuş hissi alsam da Orhan Pamuk'un kitaplarında sevdiğim özelliklerden biri de farklı tarihi kaynakları harmanlaması ve bunu tarihin ötesinde bir metin olarak okuyuculara sunmasıdır. Bunu yaparken de kendi hayatının içinden metaforları eklemesi - ki biz bunları kitabın son açıklama kısmından öğreniyoruz- romana çeşitlilik katıp, yazarın yaşam biçimi hakkında fikirler edinebiliyoruz.
Postmodern roman olarak nitelendirilen bu romanda da Livaneli'nin Bir kedi bir adam bir ölümündeki gibi bunu şimdi yazar mı yazdı hoca mı yazdı Venediklimi yazdı ve Sessiz Ev'in Faruk'u mu yazdı diye düşünmeden edemedim. Bir de buradaki handikap ise iki benzeyen kişinin bulunması belki de oturup ikisi yazdı bilemeyiz:)
Romanı okuduğumuz zaman 17.yy İstanbul'unun günlük hayatına dair çok şey öğrenebilirsiniz ve tabii ki tahta küçük yaşta çıkarılan padişah hakkında (edebiyatçılar pek seviyor bu padişahı). Ayrıca bu romanı okuduktan sonra hemen Sessiz Ev'i okumadan edemeyeceksiniz ve Dostoyevski'nin Öteki kitabını.
Kitap çalıntı mı ya da kaba tabir ile araklamamı bilmem ama insan benzerini bulabilir mi bulunca ne yapar peki ya benzerini bulup kendin de onu görüyorsa o zaman şu an ben neyim sorularını sormaya başlayacaklardır ve sorarken bunları aynaya benzeriniz ile bakmayı unutmayın:)
Otobüste ayakta iken umutlu düşünceler aklımıza geliyorken ; oturunca bir anda neden karamsar ve muğlak düşüncelere dalıyoruz ki ya da aklımıza geliyor ki diye yazıyor Dazai. Kim bilir belki de sabit kalmak , kendimiz olmak, okuduğumuz kitap - ki bu tek doğru yapabildiğimiz şey- karakterlerinden çıkmak bize zor geliyordu ve hayata hatta insanlara karşı hala poz kesiyoruzdur ve biz bunları içerimizde düşünürken çaldığımız bir ukelele ailemiz tarafından hala küçük bir çocuk olarak görülüp bizi eğlendiriyor işte gibi etiketler yapıştırılıyordur. Ya da sabahları uyanınca , geçmişte kalan o insanlar yanımızdadır ve güzelliğimizi örten o gözlükten artık kurtulmuşuzdur ve rokoko salatasını en güzel ve içten biz olan duygularımızla sunuyoruzdur kim bilir.
Kitabı okumadan önce Dazai sana şu hatırlatmayı yapıyor ; 'eğer mutluluğu arıyorsan bekle okuyucu çünkü sen mutluluğu aramak için evden çıkarsan mutluluktan sen yokken eve gelir ve geç olur .'
Şimdi de kalacağım diye bir sonraki şimdiyi kaçırmayın.
iyi okumalar.
160 sayfalık bir kitap okudum diye yazarım ama siz onu 160 sayfa ; geçmiş, bellek, hayat, yaşlılık ve daha nice kavramlar üzerine düşündüğüm bir maceraya çıktım diye bakın. Bazı kavramlar vardır hani hissedersiniz, anlatmaya çalışırsınız olmaz ve siz de bunu davranışlarınızla dile getirirsiniz ama sonra olan olur işte Barnes'te o olan ne ise onu açıklıyor ve sizi üç aşamalı hayatı sorgulamaya itiyor; sorgulatırken her satırını ilmek ilmek birbirine bağlıyor ve bir ilmek koparıp kaçırırsanız hayatta nelerin kaçtığını, belleğinizin bunu nasıl size göre şekillendirdiğini görmenizi sağlıyor ve size soruyor diyor ki:
-Sizin geçmişte söylediğiniz şeyler, birinin intiharına neden oldu mu? ya da bunun benimle ne ilgisi var diye 60 yaşına geldiğiniz de ; sonunda anımsadığınız şeyler tanık olduklarımızla aynı olmuyor, cümlesine tanıklık ettiniz mi?. Soruyorum ama Tony, anlamıyorsun işte , öyle değil mi ? Hiçbir zaman anlamadın ve asla anlamayacaksın.
Tony'in yaşadıklarını kendi ağzından yani başka bir deyişle, geçmiş ve şimdiki zaman ekseninde görüyoruz yani Tony'nin belleğinin temize çıkarma durumunu demek daha doğru olacak ama yazar biz bunları okurken şunu diyor : Hayat bir son duygusudur.
Geçmiş, bellek, gelecek, an yani zaman ,duygular ,olgular ve değişkenler üzerine düşünmeyi sağlayan bunun neticesinde hayatın amacı ve anlamı üzerine derin sorgulamaya iten bir kitapla karşılaşacağınızı belirtmek isterim.
Sonunu iyi anlamak için sakın ilmek atlamayın.
iyi okumalar.
Baş karakterimizin bu kitabın içinde bir ismi yok o sadece öğretmen ya da diğer bir tabir ile bir hiç. İnsan bir araba ile gelir de bir yere oraya her şeyini taşır da sonra hayatı alt üst olur mu ya da hayatı bir hiç olur mu ? Bu kitabı okuyorsanız oluyor. Öğretmen mesleğiyle geldiği bu deniz kokan memlekete bir bankta aç kalan insana bir sarı sevdası uğruna nasıl düştüğünü gözler önüne seriyor. Kitap biraz da 'Ne oldum deme ne olacağım de ' ifadesinin üzerine yazılmış gibi ama siz siz olun öğretmen gibi yapmayıp ne iseniz o olun bir korku uğruna kimseyi yarı yolda bırakmayın.
Reklam