Büşra
@busramix
Uzman psikolojik danışman
373 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Kitap, verilen fiziksel bakımın duygusal bir borç yaratmadığını, çocukların kendi hayatlarının tek sorumlusu olduğunu, ebeveynlerin ise seçimlerinden kendilerinin sorumlu olduğunu öne sürüyor. Bizim gibi duygusal manipülasyon yapan ebeveynlerin olduğu toplumlarda güçlü bir özgürleştirici bakış açısı sunuyor. Aslınd olması gerekeni fark etemenize yardımcı oluyor tabi uygulamak size düşüyor :)
Tepetaklak, başarısızlık deneyimlerini utanç kaynağı olmaktan çıkarıp kişisel gelişim ve içsel dönüşüm fırsatı olarak ele alan samimi bir kitap. Ama alıp kitaplıkta durması gereken bir kitap değil, emanet alıp okurum :)
Yazarın önceki eserlerinde danışma süreci hakkında bilgiler yer alsa da farklı bir konsept denediği için sanırım bu eserde sadece vakaların genel hatları verilmiş ve sonuca bağlanmış. Evet merak unsurunu canlı tutacağı için daha fazla satış ve okuma yaratacak bir seçenek olsa da bu durum insanların aklına iki nasihat ile (sihirli değnek) insanların hayatlarını yoluna koyabileceklerine inanmalarına sebep olacak.
Ama değişim acı verir, zaman alır. Hiç bir danışma süreci 1 saatte ya da bir kaç oturumla değişmez. O sebeple bu kadar okumuş bilgili insanların böyle ticari kaygılar sebebiyle (ben öyle düşünüyorum, kanıtım yok) eserlerini polisiye ya da aksiyon romanı gibi sunmaları beni üzüyor.
Ölüm cezasına karşı güçlü bir toplumsal ve insani eleştiri sunulan kısa ama sarsıcı bir eseridir. Roman, idama mahkûm edilen bir adamın son günlerini iç sesiyle anlatıyor. Kahramanın umutla umutsuzluk, korkuyla kabulleniş arasında gidip gelen ruh hâli içinizi cız ettiriyor. İdam kararının açıklanmasından, hücrede geçen bekleyişe, ailesiyle vedalaşma çabasından darağacına yürüyüşüne kadar tüm süreç, bireyin yaşadığı psikolojik çöküş üzerinden işlenmiş. Ancak bence yazar bunlarla birlikte idam cezası karşısında toplumun duyarsızlığını da ortaya koymak istiyor. Bu yönüyle eser, yalnızca bir mahkûmun hikâyesi değil, aynı zamanda adalet, vicdan ve yaşam hakkı üzerine evrensel bir sorgulama yapmamıza da olanak sağlıyor.
Turgenyev’in Babalar ve Oğulları, kuşaklar arasındaki çatışmayı anlatırken aslında insanın kendi kimliğini bulma mücadelesine ışık tutmuş. Bazarov’un duygusallıktan kaçıp güçlü görünme çabasının altında yatan incinme korkusunu, anne-babasının sevgisini küçümsemesi yakınlık kurmanın getirdiği kırılganlıktan nasıl kaçtığını gözümüze gözümüze sokmaktadır (Ki şu devirde ve şu yaşta ben anne-babama öyle davransam yemediğim laf kalmaz). Arkadiy ise daha esnek, duygularla teması olan bir karakter olarak ilişkilerinde dengeyi bulan birisidir. Bu tezatın içerisinde varoluş ve yok oluşun hikayesi göreceksiniz.
