Büşra Sarı
@busrasr
Yaşam ve Ölüm
Dünyada iki tür insan vardır; yaşayanlar ve yaşayanları seyredip eleştirenler. Seyretmek ölümü katılmak ise yaşamı simgeler.
Yaşamak, kendisi olabilmeyi ve yaşama etkin bir biçimde katılabilmeyi tanımlar. Bu insanın kendi sorumluluğunu, bir başka deyişle, hayatına anlam katma sorumluluğunu içerir. Özgür insan daha az korkar, onun için sevebilir!
İnsan davranışlarında ikiyüzlülüğü pekiştirici kuralların hala geçerli olduğu toplumlarda bireylerin bir benlik bütünlüğüne ulaşması söz konusu olamaz. Bir başka deyişle, çağdaş dünyanın gerçekleriyle ve kendi tarihsel mirasını uzlaştırıcı bir yaşam felsefesi geliştirememiş toplumların, kronolojik yaşıyla orantılı olarak olgunlaşmış bireyler üretebilmelerini beklemek bir ütopyadır!
Ortak Yaşam İlişkisi
Özellikle taslak halindeki cinsel dürtülerin belirmeye başladı çocukluk yıllarında doyurucu bir duygusal yaşantıdan yoksun kalma.., duygusal yoksulluk, önce ana ya da babanın beden bölgelerine, yetişkinliğe ulaşıldığında ise karşı cinsten kişilerle sevgi ve duygusal paylaşmanın eşlik etmediği cinsel beraberlikler kurma eğilimine dönüşür.
Ne var ki, eğleme geçmeyi ertelerken organizmanın harcadığı enerji, o eylemi gerçekleştirerek harcayacağı enerjiden çok daha fazla olduğu gibi, kişinin kendine saygısının azalmasına da neden olur. Çünkü en sonunda eyleme geçmek “zorunda” kaldığımızda bu artık kendi seçimimiz olamaz. Kendi seçimimizin dışında sürüklenmiş olmanın bedeli ise mutsuzlukla ödenir. Hepimizin içinde var olan “tembel”e de fırsat tanımalıyız, ama zamanını iyi seçerek.