Buse
@bussbee
𐱅𐰇𐰼𐰰︎
İyi kitaplar okumak, geçmiş yüzyılların en iyi insanlarıyla sohbet etmek gibidir. ✮ ⋆ ˚｡𖦹 ⋆｡°✩
Şu anda okuduğu kitap
Bir İmparatorluğun Gün Batımında: Atatürk’ün Anlattıkları1000Kitap
selamlar herkese!
Bugün Falih Rıfkı Atay’ın Mustafa Kemal’in Ağzından Vahdettin kitabından bahsedeceğim sizlere.
Bu kitap, Atatürk’ün Falih Rıfkı Atay’a anlattığı hatıralardan oluşuyor. Daha önce Milli Mücadele’nin başlangıç sürecini farklı kaynaklardan okumuştum ancak bu eser, olayları doğrudan Mustafa Kemal’in bakış açısından görmek açısından oldukça etkileyiciydi.
Kitabın kalbini tek bir soru oluşturuyor aslında: Samsun’a giden o vapurun kaptan köşkünde sadece Mustafa Kemal mi vardı, yoksa o gemiyi bir şekilde Vahdettin mi yüzdürdü? Yıllardır tartışılan “Vahdettin bir vatan haini miydi, yoksa çaresiz bir hükümdar mıydı?” sorusuna burada başkalarının yorumlarıyla değil, Mustafa Kemal’in o günkü düşünceleri, endişeleri ve kararlılığı üzerinden yaklaşma fırsatı buluyoruz.
Kitapta beni en çok etkileyen bölümler Almanya seyahati sırasında geçen vagon sohbetleri oldu. Mustafa Kemal’in olayları değerlendirme biçimini, dönemin siyasi atmosferini nasıl okuduğunu ve geleceğe dair yaptığı tespitleri görmek gerçekten dikkat çekiciydi. Bir yanda Osmanlı Devleti’nin son yılları, diğer yanda ise henüz şekillenmekte olan yeni bir gelecek var. Bu yönüyle kitap yalnızca tarihî olayları anlatmıyor; aynı zamanda farklı dünya görüşlerinin karşılaşmasına da tanıklık etmemizi sağlıyor.
Kitabı okurken, Falih Rıfkı’nın Atatürk’ün cümlelerini aktarırken kullandığı o sade ama sarsıcı dili özellikle takip etmenizi öneririm. Yazarın, Atatürk’ün zihnindeki o berraklığı okura geçirme becerisi, eseri klasik bir biyografiden öteye taşıyıp, adeta bir "tarihi tanıklık" belgesine dönüştürüyor. Özellikle işgal altındaki İstanbul’un atmosferi, saray çevresindeki belirsizlik ve dönemin umutsuzluğu başarılı bir şekilde aktarılmış. Sayfalar ilerledikçe kendinizi yalnızca bir olayın değil, bir
Atatürk’ün Bana Anlattıkları: Mustafa Kemal’in Ağzından VahdettinFalih Rıfkı Atay · Pozitif Yayınları · 20231,244 okunma
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
selamlar herkese!
bugün sizlere İskender Pala’nın Soygun kitabından bahsedeceğim.
Soygun’a büyük bir merakla başladım. kitap, 1826 İstanbul’unda, Yeniçeri Ocağı’nın kaldırılmasının ardından yaşanan çalkantılı dönemde geçiyor. ancak eser yalnızca bir soygun hikâyesi anlatmıyor; bir devrin kapanışına ve insanların bu değişim karşısında verdikleri mücadeleye de tanıklık etmemizi sağlıyor.
yazarın kaleminde en sevdiğim şeylerden biri tarihî atmosferi kurma biçimi. İstanbul sokakları, saray çevresi, dönemin insanları ve gündelik yaşamı öyle canlı aktarılmış ki zaman zaman kendimi olayların geçtiği dönemde yürüyormuş gibi hissettim. tarihî detaylar hikâyenin önüne geçmiyor, aksine kurguya güç katıyor.
kitabın en dikkat çekici yönlerinden biri ise İskender Pala’nın bölümler arasında kullandığı “zincirbend” tekniği oldu. her bölümün son cümlesinin bir sonraki bölümün ilk cümlesiyle devam etmesi romana çok akıcı bir ritim kazandırmış. bu nedenle sayfalar hızla ilerliyor ve merak duygusu hiç kaybolmuyor.
Soygun, dışarıdan bakıldığında bir polisiye roman gibi görünse de aslında hırs, sadakat, güven ve aşk üzerine kurulmuş bir hikâye. özellikle karakterlerin verdikleri ahlaki mücadeleler beni olay örgüsünden daha fazla etkiledi diyebilirim. kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey yalnızca çalınmak istenen mücevher değildi; insanların tutkuları uğruna neleri göze alabilecekleri sorusuydu.
ayrıca romanda eski ile yeninin, geçmiş ile geleceğin çatışmasını da görmek mümkün. bir yandan büyük bir değişimin eşiğinde duran bir imparatorluk, diğer yandan kendi iç savaşlarını yaşayan karakterler var. bu yönüyle kitap yalnızca bir macera ya da polisiye değil, aynı zamanda insan ruhuna dair de pek çok şey söylüyor.
benim için Soygun, tarihî roman ile polisiye kurgunun başarılı bir
Merhaba!
Orhan Kemal’in 1968 yılında kaleme aldığı Tersine Dünya, Türk edebiyatında eşine az rastlanır bir sosyo-politik hiciv ve kara mizah örneğidir. Yazar, alışılagelmiş toplumsal gerçekçi çizgisinin dışına çıkmadan, edebiyat dünyasında sıklıkla karşımıza çıkan "distopya" veya "alternatif evren" modelini muazzam bir yerli üslupla harmanlar.
Romanın en güçlü yönü, okuyucunun zihnine doğrudan bir empati bombası bırakmasıdır. Ataerkil sistemin kadın kimliği üzerine yıktığı tüm mülkiyetçi, baskıcı ve şiddet eğilimli rolleri alan kadınlar, sistemin ne kadar absürt ve sürdürülemez olduğunu adeta gözler önüne serer.
Eser, sadece bir "kadın-erkek rol değişimi" hikayesi değildir; Orhan Kemal’in alametifarikası olan sınıfsal eleştiri burada da kendini sert bir şekilde gösterir. Gücü elinde tutan cinsiyet (kadınlar), tütün fabrikalarında ağır işçi olarak çalışırken ya da pavyonlarda paralarını ezerken; ekonomik bağımsızlığı olmayan cinsiyet (erkekler) ev içinde görünmez bir emeğe mahkum edilir.
Süleyman’ın, karısı hapisteyken namusuyla iş arayıp bulamaması, sistemin ekonomik gücü elinde tutana her türlü ahlaki esnekliği sağladığını, zayıf olanı ise ahlak kuralları ve mahalle baskısıyla nasıl köşeye sıkıştırdığını kanıtlar. Bu yönüyle roman, "Ahlak ve namus, ekonomik olarak güçlü olanın zayıf olanı yönetmek için uydurduğu bir maskedir" tezini savunur.
Orhan Kemal’in sokak diline olan hakimiyeti bu romanda zirve noktalarından birine ulaşır. İstanbul’un kenar mahalle argosu, kabadayı jargonları ve racon kesme ritüelleri kadın karakterlerin ağzına o kadar doğal yerleştirilmiştir ki, yaratılan dünya absürt olmasına rağmen okuyucuya son derece tanıdık ve organik gelir.
Orhan Kemal, rolleri değiştirirken sadece isimleri veya kıyafetleri değiştirmez; söylemi ve dili de tersyüz
merhaba sevgili arkadaşlar!
Sarah Jio - Yaşanmamış Hayatlar kitabından bahsedeceğim bugün sizlere.
Sarah Jio’nun beni en duygusal yakalayan kitaplarından biri oldu diyebilirim. çünkü bu kitap sadece bir aşk hikâyesi anlatmıyor; geçmişte bıraktığını sandığın duyguların insanın içinde yaşamaya devam etmesini anlatıyor.
konusuna değineyim,
Kailey’nin dışarıdan bakıldığında oldukça düzenli bir hayatı var. başarılı işi, güven veren bir ilişkisi ve oturmuş bir düzeni… fakat bir gün geçmişte çok sevdiği Cade’i hiç beklemediği bir halde karşısında görünce her şey değişmeye başlıyor.
ve hikâye tam burada klasik bir aşk hikâyesinden çıkıp geçmiş, pişmanlık, hafıza ve “ya başka türlü olsaydı?” duygusuna dönüşüyor.
spoiler vermeden şunu söyleyebilirim ki kitap boyunca insan sadece “kim kimi seçecek?” diye düşünmüyor. daha çok şunu sorguluyor;
insan huzuru mu seçer yoksa kalbinin gerçekten attığı yeri mi?
Cade karakterinden ayrıca bahsetmem lazım… Sarah Jio’nun yazdığı en kırılgan erkek karakterlerden biri olabilir gerçekten. onu okurken sadece üzülmüyorsunuz, aynı zamanda içindeki kaybolmuşluğu hissediyorsunuz.
Kailey karakterini de çok gerçek buldum. çünkü kötü ya da kararsız biri gibi yazılmamıştı. sadece geçmişiyle bugünü arasında sıkışmış bir insandı. bence kitabın psikolojik olarak en güçlü tarafı da buydu zaten. insanların bazen doğru hayatı yaşarken bile eksik hissedebileceğini çok iyi anlatmış.
Seattle atmosferi, yağmurlu sokaklar ve nostaljik havası kitabı daha da etkileyici yapmıştı. dili inanılmaz akıcıydı; tek oturuşta bitecek türden ama etkisi uzun süren kitaplardan.
bazı okurlar finali tahmin edilebilir bulmuş ama ben kitabın o hüzünlü ve umutlu havasını çok sevdim. özellikle yarım kalmış aşk hikâyelerini sevenlere gönül rahatlığıyla öneririm.
sevgiler,
merhaba sevgili arkadaşlarım!
Eric-Emmanuel Schmitt - Milarepa kitabından bahsedeceğim sizlere.
“Dünyada hiçbir şeyin sürekliliği yoktu, her şey geçiciydi.”
Eric-Emmanuel Schmitt’in kalemine ayrı bir hayranlığım var… bu kitabı da bambaşka hissettirdi bana… çünkü okurken yalnızca bir hikâye okumuyorsunuz; resmen insanın içine işleyen ruhsal bir yolculuğa çıkıyorsunuz.
kitap oldukça kısa olmasına rağmen etkisi inanılmaz büyük. sayfalar ilerledikçe insan kendi içindeki öfkeyi, korkuları ve geçmişini bile sorgulamaya başlıyor. özellikle Budizm, karma ve yeniden doğuş meselelerini işleyiş biçimi çok ilginçti.
konusuna değineyim,
hikâyemiz Paris’te yaşayan Simon ile başlıyor. Simon sürekli aynı kâbusları görüyor ve bir gün gizemli bir kadın ona geçmiş yaşamında Milarepa’nın amcası Svastika olduğunu söylüyor.
işte olaylar tam burada bambaşka bir yere gidiyor. Simon bir anda Tibet mistisizmiyle, geçmiş yaşamlarla ve nefret duygusuyla yüzleşmeye başlıyor. bir yandan da gerçek Milarepa’nın hikâyesini öğreniyoruz. Milarepa aslında önce öfke ve intikamla hareket eden biri… ama zamanla ruhsal olarak dönüşüp büyük bir arınma yaşıyor. Schmitt burada bana göre şunu anlatıyor: insan ne kadar karanlık olursa olsun değişebilir.
kitapta en sevdiğim şeylerden biri atmosfer oldu. böyle sakin, sessiz ama insanın içine çöken bir havası vardı. ayrıca dili inanılmaz sade olmasına rağmen alt metni bana göre güçlüydü.
özellikle nefretin insanı nasıl zincirlediğini anlatması beni çok etkiledi. kitabı bitirdiğimde içimde garip bir huzur kaldı diyebilirim.
maneviyat, içsel dönüşüm ve insan ruhunu anlatan kitapları seviyorsanız kesinlikle şans vermelisiniz. kısacık ama etkileyici kitaplardan biri oldu benim için.
sevgiler, Buse.
