Dilemma
@butimar
Canımla besliyorum şu hüznün kuşlarını 𓅪
Bedenim uyuşsa da zihnim kapanmıyor. Düşünceler akmaya devam edince de dinlenemiyorum. Bazı sabahlar zombi gibi kalkıyorum yataktan.
Sayfa 139
Reklam
Bazen yüksek binaların balkonlarına çıktığımda sallanırım hala. İçimde garip bir korku belirir. Yükseklik ya da düşme korkusu değil. Birdenbire, durup dururken atlayıvermekten ürkerim. Yıllarca kendime has sandığım bu tedirginliği başkalarının da taşıdığını sonradan fark ettim. Hatta Sartre atlama dürtüsünün varoluşsal boyutlarından bahsediyor bir kitabında. Bu, hissin manyakça olduğu gerçeğini değiştirmiyor ama marazında yalnız olmadığını bilmek insanı bir nebze rahatlatıyor.
Sayfa 128
...hayata tutunmak için inanmaya mecbur kaldığımız bütün yalanlar günü gelince açığa çıkıyor. Ve sonra biz ölmüyoruz. Daha kötü bir şey oluyor. Öğrendiklerimizle yaşamaya devam ediyoruz.
Sayfa 69
İçimde tonla kimlik taşıyorum ve tekinin bile hayrını görmüyorum. Hepsi yamru yumru. Hepsi ayrı telden çalıyor. Duymamak için kulaklarımı tıkasam da çıldırtıcı uğultuları kesilmiyor.
Sayfa 51
Bazen yalnızlık her şeyi öyle seyreltir ki, duru bir bakışla görüp seçiverir insan kendine benzeyeni.
Sayfa 21