Buket Cingöz
@butishko
Kimya Mühendisi
1999
30 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Juliette hızlı soluk alış verişleri dışında başka hiçbir şey duymuyordu. İşte öylece, tavana mıhlanmış bir halde ölüp gidecekti, koridorlara gömülü diğer balon cesetlerden biri olacaktı. Öyle ya da böyle sanki kaderinde bu kıyafetlerden birinin içinde can vermek vardı.
Reklam
Şu son haftalarda bacakları taşıyıcılarınkinden farksız bir hal almaya başlamıştı, ama hâlâ sürekli ağrıyorlardı, içlerindeki sızı hiç kesilmeyen, yepyeni bir histi. Kaslarını sıkmak bu sızıyı acıya dönüştürdü ve her nedense bunu sızıya tercih ediyordu. Kör ve tanımsız hislerdense keskin ve belirgin olanları
tercih ederdi. Juliette anlayabildiği duyguları severdi.
"Beni ölüme yolladın p**."
"Yasaları biliyordun!" diye cırladı Bernard, bir hayalete bağırıyordu. "Biliyordun."
"Kes sesini ve dinle Bernard. Kes o lanet sesini ve beni dikkatlice dinle." Bernard bekledi. Ağzında kendi kanının bakır tadı vardı. "Senin için geliyorum. Eve geliyorum; temizliğe geliyorum."
"Bunlar silo. Zor zamanlar için tohum saklanıyordu onlarda. Güzel zamanlar gelinceye dek idare edebilmek için." Solo başını kaldırıp Juliette'e baktı. Birbirlerinden yalnızca birkaç santim uzaklıktaydılar. Juliette, Solo'nun gözlerinin çevresindeki kırışıklıkları seçebiliyor, sakalların adamın yaşını nasıl da gizlediğini görebiliyordu. "Ne demek istediğini anladığımdan emin değilim," dedi Juliette. Juliette'i işaret etti. Kendi göğsünü işaret etti. "Bizler tohumlarız." dedi. "Bu bir silo. Zor zamanlar için bizleri buraya koydular."
"Her zaman olan şey. İnsanlar delirir. Bir kere delirdin mi yeter zaten." Gülümsedi. "Akıl saglığının kıymetini kimse bilmiyor, değil mi? Ben kıymet vereni görmedim. Benim bile. Ben bile kıymetini bilmiyorum. Delirmiyorum delirmiyorum günlerce yıllarca ama sonucunda hiçbir ödül yok. Normal olmanın deli olmamanın hiçbir esprisi yok."Kaşlarını çattı. "Ama kötü bir gün geçiriyorsun ve kendin için endişeleniyorsun, bilirsin ya. Bir kerecik yeter."
Reklam