u. eco gülün adı'nda bölümler sabah, öğlen, ikindi şeklinde vakit dilimlerine ayrılmış ve birinci gün yüz kırk sekiz sayfa sürüyor. ne yaşadılar da bir gün bunca sayfa sürdü akıl alır türden değil. bazı kullarına sessizce yaşama nimeti veren allah'a hamd olsun ya :d
Hiçbir sey istemiyorum. Hiçbir sey bana cazip görünmüyor. Günden güne miskinleştiğimi hissediyorum ve bundan memnunum. Belki bir müddet sonra can sıkıntısı bile hissedemeyecek kadar büyük bir gevşekliğe düşeceğim. İnsan bir şey yapmalı, öyle bir şey ki... Yoksa hiçbir şey yapmamalı. Düşünüyorum: Elimizden ne yapmak gelir? Hiç!
Aslında katlanılmaz bulduğum birçok insan ve nesneyle gayet genel bir çerçevede, mutabakat içinde birlikte yaşıyor olmam beni saşırtıyordu. Şu an için, birey olma durumuna varmış biri mi, yoksa hâlâ dilediğim üzere, hâlâ olmakta olan biri mi olduğumu bilemiyordum.