Sanırım olduğumdan daha iyi biri zannediyor beni, daha olgun, daha güçlü. Ama değildim, herkes gibiydim, belki herkesten daha zayıftım, çünkü herkesten fazla yaralanmıştım.
Reklam
Gitgide büyüyen bir karamsarlık vardı içimde, olanca gücüyle yüreğime çöken bir ağırlık. Kalp krizi mi geçirecektim ne? Yok, sadece hayatın farkına varıyordum bir kez daha. Hepsi buydu. Eskiden de çok iyimser bir adam değildim ama hiç değilse mücadele edebilecek kararlılığa sahiptim. İnancım olmasa bile inadım vardı. Ölmeyi beceremiyorsam, küçük de olsa anlamlı işler yapmalıyım diyebiliyordum. Galiba o duyguyu yitirmeye başlamıştım. İçimdeki umut ağır ağır ölüyordu. İşin kötüsü bana ayakta kalma, direnme gücünü kazandıran insanları da yitiriyordum. Önce Evgenia, ardından Ali...
İnsanoğlu, seksin kurbanıdır. Hayvanlar, o talihli aşağılık yaratıklar, kızışırlar. Sonra başlarının çaresine bakarlar, örflerle kuşatılıp koşullarla zincirlenmiş biz zavallı, şehvet dolu insanlarsa durmaksızın kasıklarımızı yakıp kavuran ürkütücü ve ısrarcı ateşle kıvranıp ıstırap çekeriz.
Üstüme en iyi oturanın ve en cazip olanın hangisi olduğunu görmek için kıyafet dener gibi farklı hayatları neden deneyemiyorum ki?
Bedenimin hayatta kalması için ekmek ne ise, mağrur ruh sağlığım için de yazmak odur.
Reklam