Merak ediyorum, insanın aklının tam manasıyla ve kemaliyle oturduğu zaman neye tekabül eder? Yani ne olunca insan kemal bir akla ermiş olur. Kendimden haber edeyim biraz: Ben zannediyorum ki 5-6 sene önce olmaya başladım. Çünsü 7-8 sene evvel kitap okumaya başlamış olsam, akabinde yavaş yavaş pişmeye başlasam, hah işte 5-6 sene sonra aklım oturmaya başladı zannediyorum. Ama bakınız oldum diyemiyorum. Hanımların anlayacağı dille; kısık ateşte pişiyorum. Öyle ya, kısık ateşte yemek daha lezzetli olur. Akıl ise kısık ateşte ölüme kadar ermesi icap eder. Ya da ersin artık değil mi? Ama hep işte bunların ötesinde hep bir önceki günümü beğenmiyorum. Sanki bir sonraki gün, evvelsi gün daha iyi olabilirdim hissiyatı doğuyor bana. Harekete geçiyor muyum? Tartışmalı. Peki bunları neden anlatıyorum sana? Şununçün; kendini teraziye koy ve bak. Ama çok vicdansız da olma, çok töleraslı da. Ki böyle böyle olmaya çalış. Taaa ölene kadar olmaya çalış ki belki olursun. Olamasan da gidişattan puan kazanırsın elbet. Biliyorum, çok karışık yazdım. Zira kafamın içerisi de sürekli böyle. Olmadan ölmeyelim duasıyla, âmin.