Bize, ölümü her zaman daha fazla ölümün izlediği öğretildi. Hayır, bu doğru değil, ölüm her zaman yeni hayatın kuluçkasına yatmaktadır, varoluş, kemiklere kadar parçalandığı zaman bile.
Bir bahçenin ilkbahara hazır olması için, sonbaharda tersyüz edilmesi gerekir. Bahçe her zaman çiçeklenemez. Ama bırakın, hayatınızın alt üst oluşlarını kendi içsel döngüleriniz düzenlesin, dışınızdaki başka güçler, kişiler ya da içinizdeki negatif kompleksler değil.
İçgüdüsel doğanın büyük çelişkisi ve öğretisi budur. Bu bir tür Kurt Budizmidir. Bir olan, ikidir de. İki olan üçü yaratır. Yaşayan ölecektir. Ölen yaşayacaktır.
Büyüdüğüm yerin yakınlarındaki ormanda bir barakada yaşayan yaşlı bir kadın vardı. Günde bir çay kaşığı toprak yerdi. Bunun, üzüntüleri uzak tuttuğunu söylerdi.