Fakat kalbim Rabbimin sağır olmadığından emindi -bir karıncanın bile ayak seslerini işiten O, benim kırık dökük kalbimi de duyar. Niçin hüzünlü olmalıydım ki? Beni kendi yoluna getiren O değil miydi? Nihayet aklı ve tasavvuru alt üst eden bu yolun kendisi de bir sır değil miydi?