nightwalker
@c_esra_a
herkes gibi, herkes kadar...
bir hayalim var: "karışık beynimden kuruşuk kalp cümleleri" diyelim biz ona.
744 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Agah Aydın...
<Bir spor kanalının yıllar önce kullandığı bir sloganı hatırlarım: "Maçları seyretmeden seyretmiş gibi olacaksınız." Ne tuhaf bir vaat. Aslında söyledikleri şuydu: Oyunu görmenize gerek yok, insanların oyun hakkında konuştuklarını dinlemeniz yeterli. Çünkü insan, olup bitenden çok, olup biten hakkında anlattıklarıyla yaşar.
Belki de psikoterapi tam da burada başlar. Mikroskobun altında hücreyi, tomografinin içinde organı arayan meslektaşlarımızın bazen gözden kaçırdığı şey budur:
İnsan, kendi dedikodusundan yapılmıştır.
Hayat dediğimiz şey, büyük olaylardan çok, o olayların çevresinde örülen küçük anlatılardan oluşur. Bir bakışın, yarım kalmış bir cümlenin, yıllardır unutulmamış bir sözün dedikodusundan...
Psikoterapistler hastalıkları değil, insanların kendi hikâyeleri hakkında söyledikleri şeyleri dinler. Çünkü çoğu zaman insanın kaderi, başına gelenlerde değil; başına gelenleri nasıl anlattığında gizlidir.
Ve belki de insan, bir başkasının ağzında dolaşan, sonra kendi içine yerleşen uzun bir dedikodudur. Başka bir deyişle insan, biraz başkalarının anlattığı, biraz da kendi kendine anlattığı bir söylentiden ibarettir. En komik olanlar, dedikoduyu çoktan geride bıraktığını düşünen rasyonalistlerdir. Oysa onlar da yalnızca dedikodularını Latince terimlerle anlatırlar. İnsan aklının en büyük başarısı, hikâyelerini gerçek sanabilmesidir. En büyük trajedisi ise buna inanmasıdır.>
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
çünkü herkes kendisi olmak ister demiş bu hafta..
< Çünkü herkes kendisi olmak ister.
…
U2’nun One şarkısında şarkıcı, kendisini değiştirmeye çalışan partnerine serzenişte bulunur:
“Bana aşkın bir tapınak olduğunu söylüyorsun. Ama içeri girmek istediğimde beni süründüyorsun.” ve ekler:
“Biriz ama aynı değiliz. Birbirimizi taşımamız gerekiyor.” >
Haziran
Sol omzumu sürekli kasılı tutup yukarı çektiğimi ve normal durmasını bilmediğimi fark edeli henüz bir yıl olmamıştır...deli gibi omzuma bakıyorum, ekseriyetle kasılı, salınca titriyor gibi bir tuhaf hissim var..aşırı sağlak olmama rağmen, sağ tarafım daha normal en azından kendinden emin ve titremiyor...
sırf zevkine dişlerimi sıktığımı yıllar önce bir dış hekimine söylediğimde çok şaşırmıştı..genelde gece uyurken sıkılır ve kişiler fark etmez, ilginç demişti...ben hala sıkmaya devam, öyleki dişlerimin üstleri aşındı, köklerde çekilme başladı..
sonra bir de nefes tutma huyum var, bir bakıyorum ki öleceğim nefes alıyorum..çok nefes alırsam ona odaklanmaktan hiçbir şey yapamıyorum, iyi de oluyor esasen
saçlarımı tel tel ayırmak gibi tuhaf bir huyum daha var, kırıklarını temizlemek gibi ama tam da değil..
son 2 saattir telefona bakıyorum, concita martineze taktım, oradan oraya oradan oraya..
Cuma ya 1 kala, Huzursuzsuz olmaz...
"Telefonumuza kaç mesajın geldiğini sayabiliriz ama o tek mesajın içimizde kopardığı zelzeleyi hiçbir sayıyla gösteremeyiz. Beğenmemiz, o beğeninin derinliğini anlatmaz. Ölçebildiklerimiz, ölçmek istediklerimizin yanında neredeyse hiçtir."
narsisistik sesler
bizi en tanıdığını sandığımız kişi veya kişiler, bizi bizim tanıdığımızdan daha farklı biliyorsa?
bu kavuşmanın en can yakan tarafı bu oldu, birisi otuz, diğeri yirmi beş yıllık iki arkadaşım bana beni hiç bilmediğim şekilde anlattı...
tam da ben oldum, ben böyleyim dediğim bir anda şoklandım...
kendini nasıl bilirsin sorusunun cevabı, kişinin kendisine has ise varsın başka bilsinler diyeceğim ama diyemiyorum..Kara kara olmasa da, düşünüyorum, ben dediğim şey hangi ben? benler bu kadar farklı yansır mı?
neyse, bayramın 1.günü, gece yolculuk var ve en büyük derdim çamaşırları kurutmak! şükürler olsun...