Toplum, her bireyden kendisine verilen rolü mümkün olduğunca mükemmelleştirerek oynamasını bekler, daha doğrusu beklemek durumundadır. Yani bir papaz, resmi işlevlerini nesnel şekilde uygulamasının yanı sıra her dö nemde ve her koşulda rahip rolünü mükemmel şekilde yerine getirmek zorundadır. Toplum, bunu bir tür teminat olarak talep eder. Herkes kendi yerinde kalmalıdır, bir yan da ayakkabı tamircisi diğer yanda şair bulunmalıdır. Hiç kimseden her ikisini de olması beklenmez. “Garip” karşılanacağından her ikisi de olmak uygunsuzdur, ikisini de olan bir kişi, diğer insanlardan “farklı” olacak ve güven verme yecektir. Bu kişi akademik dünyada amatör, politikada “ön görülemez”, dinde özgür düşüncelidir - kısaca sürekli gü vensiz ve beceriksizmiş hissi verir. Çünkü toplum, sadece şair olmayan bir ayakkabı tamircisinin usta işi tamirler ya pabilmesine ikna olmuştur. Dünyaya dolambaçsız bir görünüm sunmak, pratikte önemli bir konudur: ortalama bir insan bir şeyi değerindeyken başarmak için o bir şey üzerinde durmalıdır, iki çok fazla olacaktır.