Esra Çakır
@cakirresra
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Utanç Gömülebilir mi?
Kuşağının en önemli edebiyatçılarından biri olan Meksikalı yazar, gazeteci ve oyun yazarı Jorge Ibargüengoitia’nın 1977’de yayımlanan Ölü Kızlar’ı, Meksika toplumunu kara mizahın keskin aynasından görmemize olanak sağlıyor. Las Poquianchis vakasından esinlenen roman, Ağustos 2025’te Jaguar Kitap etiketiyle Türkçe’ye kazandırıldı. Elif Kaya’nın İspanyolca’dan çevirdiği metin, Ibargüengoitia’nın ironik üslubunu ve sade anlatımını başarıyla taşıyor.
Jaguar’ın özenli kapak tasarımı da eserin ruhunu yansıtıyor. Orijinal görsel yerine kullanılan pembe dantel kurdele motifi, zarafet ve masumiyetin sembolü gibi görünse de romanın içinde işlenen kadın cinayetleri ve toplumsal çürüme temalarıyla keskin bir tezat oluşturuyor. Bu kontrast, kitabın kara mizahını görsel biçimde de hissettiriyor. Jaguar, kitabı sadece bir okuma nesnesi değil, aynı zamanda estetik bir obje hâline getirmeyi başarıyor.
Ölü Kızlar romanında ablasıyla birlikte küçük bir kasabada genelev işleten Serafina Baladro, eski sevgilisi Simón Corona tarafından terk edilmenin utancıyla intikam planı kurar. Ancak bu kişisel hesaplaşma, çok daha karanlık bir suç ağını açığa çıkarır.
“Merhumu vadiye atmak için taşıdığımız sırada, üstünü örttükleri çuval kaydı ve yüzünü gördüm: Yüz hatları çok keskindi, gözleri çok büyüktü ve açık kalmıştı. Bana adının Ernestina, Helda veya Elena olduğunu söylediler.”
Ibargüengoitia, dramatik olayları soğukkanlı bir tanığın sesiyle aktarıyor. Bu anlatıcı, duygudan yoksun diliyle okuru sarsıyor: Kadınların öldürülmesi bir haber satırı kadar sıradanlaşmıştır. Bu tercih, toplumun kadın cinayetlerine karşı kayıtsızlığını ironik biçimde görünür kılıyor.
Kahramanlık Mitinin Çöküşü
“Baladrolar, 15 Eylül 1961 gecesinde Casino del Danzon’un açılışını yapıyorlar. Açılışa katılanlar arasında
Sıradan Hayatların Çekiciliği
Puan vermedi
Bazı öyküler, büyük olaylara ya da sıradışı karakterlere ihtiyaç duymadan okurunu derinden etkileyebilir. Alman edebiyatının önemli isimlerinden Ralf Rothmann, tam da bunu başaran bir yazar. Bugüne kadar yirmiden fazla eseri yayımlanan Rothmann’ın Türkçeye çevrilen altı kitabı bulunuyor. Deniz Kenarında Geyikler, onun dilimize kazandırılan tek öykü kitabı ve anlatım gücünü en iyi yansıtan metinlerden biri. On iki öyküden oluşan kitapla aynı ismi taşıyan Deniz Kenarında Geyikler öyküsü, Rothmann’ın sıradan insanların iç dünyasını nasıl ustalıkla ortaya koyduğunu gösteriyor.
Genç bir kadın neredeyse üç yaşına gelen kızı Alina ile yalnız yaşıyor. Eşinden boşanmak üzere ve ekonomik anlamda zor bir dönemden geçiyor. Doktor olmasına rağmen ya bir işi yok ya da daha iyi bir işe geçmek için arayış içinde. Yazar burayı muğlak bırakıyor. Son başvurusunun reddedildiğini düşünürken bir akşam geç saatte bir erkek yönetici arayıp, tekrar görüşmeye çağrıldığını söylüyor. Görüşme sırasında kızını bırakabileceği kişilerin isimlerini düşünürken ne kadar yalnız biri olduğunu anlıyoruz. Daha önce de kendisine yardım ettiği anlaşılan Bayan Lohan’a bırakmaya karar veriyor kızını. Ertesi sabah arabasıyla yola çıkıyor bebeğiyle birlikte. Yolun sonunda taşraya; çıplak ormanlara ve tavşan izleriyle dolu tarlalara ulaşıyorlar. Bayan Lohan’a Alina’yı bırakıyor. Dönüşte fırından yeni çıkmış kek vaadediyor kadın ona. Öykü boyunca anne kekinin kokusu çevremizi sarıyor. Genç kadın iş görüşmesine giderken beyaz, çatı terası olan tek katlı küçük bir evin önünde duruyor. Satılık ilanları var camlarında. Arabadan inip evin yanına gidiyor. Etraf karlı. Tanımadığı bir adam geliyor. Ev için alıcı adaylarından biri olduğunu sanarak, elindeki anahtarla kapıyı açıyor ve içeri giriyorlar. Kimsenin bilmediği,