Selamlaar
Dün bitirmiştim ama kitabın yorumunu yapmaya bugün geldim. Arkadaşlar, bu kitabı tavsiye edemiyorum. Evet, çok güzeldi, beni çok etkiledi ama bu kitabı okumak için sağlam bir psikolojiye sahip olmanız lazım. Lütfen etkileniyorsanız bu kitaptan uzak durun ️
Kitabı meraktan almıştım. Hatta spoiler yemek istemediğim için hiçbir yerde konusunu okumadım bile ama bu kitap beni mahvetti. Öncelikle son sayfaları ağlayarak, hıçkıra hıçkıra okudum ve bitince Jude’ye sarılmak, onu ve onun gibi çocuklara el uzatmak istedim
Bu kitabı okuyunca çocukluğuma gittim ve şanslı olduğum için binlerce kez şükür ettim
Jude karakterini ilk okumaya başladığımda çok sıkıcı gelmişti. “Doktora neden gitmiyor?” diye söylenip bırakmıştım ama 2. bölümden itibaren kendimi boğuluyormuş gibi hissettim. O kadar iyi yazılmış bir kitap ki… Okudukça hayatta olduğuna ve avukat olduğunu mutlulukla okudum
Ama beni en çok duvardan duvara vuran şey, Jude’un kendini asla güzel bir şeyi hak ediyor gibi görmemesiydi. Oysa en güzel şeyleri en çok Jude hak ediyordu Onun kendine bu kadar acımasız olması kalbimi parçaladı.
Bir karakterin başına daha ne gelebilir? Öncelikle o birader… Allah belanı versin! Sana güvendi ya, sana güvendiii… Hele o doktor! İğrençsin! Belki de en çok o kısımda ağladım İğrençsiniz! Umarım hiçbir çocuğun kıyısından bile bu gibi yaratıklar geçmez
Bir de Andy… İsmini bile zor hatırlıyorum ama o doktor mükemmel bir insandı, mükemmel bir doktordu Jude’a sabırla, şefkatle yaklaşması içimi ısıttı.
Kitapta Willem karakterine aşığım. Onu çok seviyorum ve onun Jude’a gösterdiği sevgiyi çok sevdim, çok mutlu oldum Ama yazar benim azıcık mutluluğumu bile aldı ve karakteri öldürdü… O kadar üzüldüm ki! İlk o sahnede elimden kitabı bıraktım ve derin bir nefes aldım. Çok, çok