Etrafımda yemek ve çoğalmak için yaşayan her zamanın ve her yerin insanlarından başka kimseler görmüyorum. Onlardan nefret etmiyorum ama beni hiç ilgilendirmiyorlar.
Herkes topluma uyarken, kendi bildiğinden şaşmamak, etrafımda her şey boyun eğiş ve teslimiyetten ibaretken, asla boyun eğmemek, acaba biraz delilik değil miydi? Yaşamak, hem de olabildiğince rahat yaşamak gereksinimi dünyanın tüm ahlâk kuramlarından daha güçlüydü.