Kahramanımız yeraltına ait biri, bir canki, bir eroinman, bir bağımlı. Ölümle yaşam arasında, arafta; sıkışmış. Dünyaya tutunmaya çalışırken insan olmaktan uzaklaşan müptezeller, tüm arzularını ve hazlarını sömürüp tek bir şeyde ‘kimyasalda’ birleştiriyor. Bir yaşam biçimi ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. Yaşam biçimi olarak kabul edecek miyiz peki bunu? Barınak olan bedenine, kendine ihanet ederken kaybedecek şeyi kalmayanların sığındığı liman uyuşturucu. İrade yoksunluğu mu seçim mi? Ölüm eşiğinde yaşayan zihin büyük acılar çeker. Devam edebilmek için bazıları çok daha fazla boğuşur, bazılarının yaşamla kavgaları daha serttir. Kaybolmuş, değersizleşmiş ruhlar. Kurtarmak ve kurtarılmak. Hayat korkusunu üzerinden atmak için huzurunu buna bağlamış insanlara olan yardımseverliğimizin sınırı nerede sonlanır? Böyle birine yardım edebilir miyiz, etmek ister miyiz? Kitabın başlarında yazarın uyuşturucu güzellemesi yaptığını sanıp sinirlenebilirsiniz oysa sonuna kadar okuduğunuzda ibretin her zaman konunun öznesinden dinlemek olduğunu fark edersiniz.
CANKİ, CANK VE SAÇMALIKLA DOLU BİR YIĞIN SAYFALAR BÜTÜNÜYeraltı Edebiyatı
İnatla bitirmek yarım bırakmamak için okuduğum bir kitap.İlk 100 sayfası idare eder, geri kalan kısmı yazarın uyuşturucu kullandıktan sonra gördüğü halüsinasyonlarla bağdaştırabildim. Sanırım gayler, uyuşturucular ve dışkılarla ilgili bir şeydi. Kötü bir rüya gibiydi. Şimdiye kadar okuduğum en kötü yeraltı kitabı olabilir. Bir şeyleri yarım bırakmayı sevmediğim için inat edip okudum. Bir daha asla.