Bir gün, birileri “çözüm” diye sizi zehirledi.Sadece yaşadığınız için, sadece var olduğunuz için…Latte’nin yanında daha yeni doğmuş yavrusu vardı.Annesinin başında çaresizce ağlayan o küçücük can…O sesi unutmak mümkün değil.
Biz onu eve getirdik.Uyuşuktu, halsizdi… günlerce sadece yattı.Bir hafta boyunca hayata tutunmasını izledik.Şimdi yaşıyor… ama hâlâ insanlardan korkuyor.Ve belki de en acısı bu:Onu bu hale getiren de insan,Korkmasını sağlayan da…
Ama biz vazgeçmeyeceğiz.Sevmeye, korumaya, güvenini yeniden kazandırmaya devam edeceğiz.Çünkü onlar sadece bir “sokak hayvanı” değil,Onlar can… onlar emanet…