Captain Nemo
@captain_nemo
Atatürk’e ve vatanıma borcum var diyerek Paris Gözlemevi’nde kalmayı reddeden Türkiye’nin ilk bilim kadınlarından Nüzhet Gökdoğan’ın ve Remziye Hisar’ın izinden.
Şu anda okuduğu kitap
“İnsülin olmayınca yediğimiz yemeklerdeki şeker, hücrelerin içine giremeyip kanımızda yükselirken, öte yandan hücrelerimiz aç kalıyor, biz de halsizleşip bitkinleşiyormuşuz. Selim Hoca bu dönemi aslında bir “yıkım” dönemi olarak tarif edebileceğimizi söyledi. Yani insülin olmayınca ve hücrelerimiz aç kalınca vücudumuzda depoladığımız yağlar enerji kaynağı olarak kullanıyormuş ve daha sonra da proteinler yıkılarak şekere dönüşüyormuş. Biz bu arada zayıflarken kanımızdaki şeker miktarı artıyor ama
hücrelerimizdeki kapıları açacak insülin olmadığı için hücrelerimiz aç kalmaya
devam ediyormuş.”
“Herkes gibi ben de iğnelerden korkuyordum ve alnımdan soğuk terler döküldüğünü
hisseder gibi oldum. Bütün cesaretimi toplayıp parmağımı uzattım ve bütün bunları arkadaşlarıma nasıl anlatacağımı düşünüp heyecanlandım. Onların hiç yaşamadığı şeyler benim başıma gelmişti ve şimdi ben sınıftaki arkadaşlarımı başıma toplayıp maceralarımı anlatabilecektim.”
Odaya doluşan öğrenci ağabey ve ablalar nasıl unutulur ki :)
“ Hayatımda yeni bir dönem başlarken okulda hiç duymadığım, ilk başta bana soğuk ve anlaşılmaz gelen bir sürü sözcükle de karşılaşmaya başladım. Okulda öğretmenler, kara tahta, güzel kalemler, yanağımı okşayan temizlikçi teyzelerin yerini hastane, doktor, insülin, insülin kalemi, iğne, hemşire, diyetisyenler almıştı. Ama ben en çok odama öğrenci ağabey ve ablalar doluşunca seviniyordum.”
Her tip1’in unutamayacağı bir teşhis süreci vardır
“Benim adım Duygu. Bugün 13 yaşıma girdim. Gerçi babam doğum tarihime göre 12 yaşımı bitirdiğim için “On iki yaşındayım” demem gerektiğini söylüyor ama ben herkese 13 yaşıma girdiğimi söylüyorum sevinçle. Bu günlüğü yazmaya hastaneye yattığım günlerde başladım. Çünkü hastaneye yattığımda yaşamımın değiştiğini anladım. Başıma büyük bir olay gelmişti ve bundan sonraki günlerim farklı, belki de ilginç olacaktı. Kitabın kapağından anlamış olacağınız gibi ben bir “diyabetliyim”; anneme göre “şekerliyim”; babama göre ise “şeker kızım.” Adı ne olursa olsun artık vücudumun bir yerinin yeni öğrendiğime göre karnımın derinlerinde bir yerimin eskisi gibi çalışmayacağını biliyorum.”