@catanic
en azından burada kendimim
Ne kadar yakın ve aynı zamanda ne kadar uzaktı yarın.
Reklam
Gözyaşları seni aldatmasın. Onlar hep içinde baskı altında tutuluyordu; şimdi ise istediği gibi ağlayabiliyor; saklayacak bir şeyi yok. Gözyaşları yalnızca hapsedilmiş durumdayken korkunç acı verir.
Umutsuz bir sevgiyle seven kimse bir an gelir ki ihtirasını dizginleyebilir: Çünkü o yalnız acı çeken değil, çektiği acıyı yaratan kimsedir. Bunu başaramazsa demek ki kendi hatası yüzünden acı çekiyordur. Fakat asıl sevilip de sevemeyen kimsedir ki kurtulamamasıyla mahvolmuş bir insan demektir. Çünkü hedef olduğu sevginin ölçüsü, sınırı kendi elinde değildir; tam tersi, kendi benliğinin, iradesinin dışındadır bu.
Ben o zamana kadar hep en büyük acının sevip de sevilmemek olduğuna inanmıştım. Şimdi ise bundan daha korkuncunun da var olduğunu anlıyordum. Bu da insanın, başkası tarafından kendisi istemeden sevilmesi ve sizi rahatsız edip hırpalayan bu ihtirasa karşı koymanızın imkânsız oluşu idi. Yanıbaşınızda bir insanın arzu ile yanıp tutuştuğunu görmek ve çektiği acılara elinizden bir şey gelmeksizin seyirci kalmak; onu yiyip bitiren alevlerden kurtarma iktidar, imkân ve kuvvetine sahip olamamak.

, bir kitap okudu
10/10
·464 syf.·
22 saatte okudu
·
Okunma: 23 Eylül 2023 21:35
·
2023 24. kitabı
Stefan Zweig
8.7/10 · 7,5bin okunma
Reklam