Anne-çocuk iletişiminde düşündüğümüz zaman görü rüz ki, çocuğumuza bağırdığımızda kendini tehdit altında hissetme sine sebep olur, sempatik sinir sistemini harekete geçirir, öğrenme ve ders alma yetilerini devre dışı bırakır, kaç ya da savaş mekanizmasını aktive etmiş oluruz. Çocuğumuz anlık bir refleksle ya kaçmaya baş lar-yani bizimle baş edemeyeceğini düşünüp pasifleşir, sağır dinlemeye geçer-ya da savaşabileceğini düşünüp saldırı davranışlarında bulunur. "Acımadı kiii" der, vurmaya çalışır, tükürür, nanik yapar vs...