Şeymanur
@cbnglsyma
İlköğretim Matematik Öğretmeni
25 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Çocuklarımızı Hapseden Ekranlar; bir annenin yazdığı, araştırmalar ışığında bir çok öneri ve tavsiye içeren çocuk eğitimi kitabıdır.
Ekran bağımlılığına teknoloji çağı ile hayatımıza giren bir sağlık sorunu diyebiliriz. Hatta öyle bir sorun ki “Teflon Çocuklar” gibi bir çıktı sunar bize. Teflon yapışmaz bir malzemedir üzerine hiç bir şey yapışmaz. Dolayısıyla bu çocukları hiç bir şey etkilemiyor, hiç bir şey onları şaşırtmıyor, hiç bir şey onlar için gerçekten önemli değil. Peki bu çocukların odak noktalarını nasıl değiştirebiliriz ? Değişim için dönüşüme etki edecek bir çok faktörü bilmek gerek. Bu faktörler arasında bir çok nöromit ve teknomitlerde mevcuttur, aman dikkat. Bu tuzaklara düşmemek gerekir. Unutmayalım ki sosyal ağların para birimi,kullanıcılardır.
Kitaptaki güzel tespitlerden biri şu şekilde: “Doktor Bey, okuldan çocuğumuzun dikkat eksikliği olduğu söyleniyor ama oynadığı video oyununa saatlerce odaklandığı için buna inanmakta güçlük çekiyoruz.” diyen bir ebeveyne “Büyülenme ve dikkat birbirine karıştırılan bir tuzaktır. Büyülenme, sık ve düzensiz uyaranlara karşı pasif bir tutumdur.Bağlanmaya değil, daha çok meşgul olma hissine yol açar. Dikkat ise uygun bilgileri filtreleme ve ayrıştırma yeteneğidir.” diyerek cevap veriyor.
Ekran önünde büyümek ile ekran arkasında büyümek aynı şey değildir. Çevrim içi dünyaya en iyi hazırlık çevrimdışı olarak yapılır yani gerçek hayatta.
Reklam
Dışımız içimizin aynası mı ? Herkesin aynasına bakarız da dönüp kendi aynamıza ne zaman bakacağız ? Çeşit çeşit hallerde girilen suretimizi göremediğimizden mi kendimizi hep nazik, hep mütevazı, hep saygılı zannetmemiz. Peki özgürce ve yargılamadan, belki de kabullenerek ne zaman bir değişim sürecine gireceğiz. Değişmek mi önemli olan yoksa dönüşüm ile olmadığımız hallerden kurtulmak mı ? Bunu içten dışa mı dıştan içe mi yapmalıyız ? Dışımızdan bize gelecek olanı içimizdeki bir şeyler çekmez mi ? Gelde tüm bu zıtlıklara cevap ver. Zıtlık demişken bir şey haddini aştığında zıddına inkılap edermiş, unutmamak gerek. Kitap,böyle karmaşıklıklar içinde henüz kendimi anlatmadan anlaşıldığımı, bir çok insanın benzer durumlar içinden geçerek olgunluğa ve aydınlığa ulaştığını gösterdi.
“İnsan için en zor şey her gün insan kalmaktır.”
-Cengiz Aytmatov-
Kuzey Kore,1950:
İzinsiz seyahat yok.
Yöneticileri eleştirmek yok.
Sloganları tekrar et!
Komşularına güvenme!
Fikrini dile getirme!
İzleniyorsun!
Bir ailenin Kuzey Kore ve Güney Kore savaşından kaçmak için kuzeyden güneye yaptıkları zorlu ve duygu dolu yolculuklarını anlatan bir roman, Kardeşimin Koruyucusu.
Romanda beni etkileyen iki kahraman, 12 yaşında evin en büyük çocuğu Sora ve 10 yaşındaki erkek kardeşi Youngsoo. Sora ailesi tarafından sevilmeyen,annesinin zorla okuldan aldığı,kardeşlerine bakmak için eğitimden mahrum bırakılmış, her defasında suçlanıp,aşağılanan bir kız çocuğu; Youngsoo ise “Erkek çocukları daha kıymetli” zihniyetinin yansıması. Maalesef ki taa uzakdoğu coğrafyasında da bu düşünce şekli etkisini göstermiş. Hem savaş mücadelesi hemde bu ayrımcılık mücadelesi karşısında iki kardeş daima birbirlerini koruyan iki kalkan gibiydiler.
Dipnot: Roman, yazar Julie Lee’nin annesinin yaşadığı gerçek hayat hikayesinden uyarlanarak yazılmıştır.
Dr.Zımbardo ve Shirley Rady, bir çok dil,din ve ırktan insanlar ile yaptıkları araştırmalar sonucunda kılavuz niteliğinde bir kitap ortaya koyuyor. Çekingenliği “temel özgürlüklerimizin kendi ellerimizle kaybedilmesi” olarak tanımlayıp bir çok bileşenin bir araya gelerek çekingenliği ortaya çıkardığını ifade ediyorlar. Matematiksel tanımı ise düşük özgüven+yaftalanmak+utanç denilebilir.
Kitapta çekimserlik sorununun nasıl/neden/ne zaman ortaya çıktığı/çıkabileceği belirtilerek çözümler için nokta atışları yapılmış. 2-6 yaş,6-12 yaş,12-17 yaş,17 den sonrası şeklinde gruplama yapılarak tavsiyelerde bulunulmuştur. Bir kaç tavsiye niteliğindeki cümle:
- Çocuğunuza bağımsız olmayı öğretmelisiniz. Elbette kendisinin mevcut kabiliyeti ölçüsünde.
- Çocuğun çekingenliğini yenmesine yardım etmenin ilk adımı olarak, çocuğunuza kendinden küçük başka bir çocukla oynama fırsatı oluşturun.
- Belirsizlikler,çocuğunuzu korkutup risk alma konusunda çekimser davranmasına sebep olabilir. Sizin gözetiminizde risk almasına yardımcı olun.
- Sessizlik,çekingenliği besleyebilir. Çocuklarınıza “çok uslu,sessiz,çekingen” gibi yaftalamaları kullanmayın,başkalarının söylemesine de müsade etmeyin.
- Çocuğunuzun sistem(okul/eğitim) için yapmayı başaramadığı şeyleri değil, sistemin çocuğunuz için yapamadıklarını sorgulayın.
•••Dipnot:
6.sınıf öğrencilerine “Eğer ben öğretmen olsaydım…” cümlesini tamamlayacak bir yazı yazmaları istendiğinde bir öğrencinin şunları yazdığı görülüyor:
“Sınıf kurallarım şunlar olurdu:
1. Günde iki kere konuşma dersi olsun.
2. Çocuklara acımasız olmayın,onlar daha çocuk.
3. Onlara sadece ders öğretmeyin,onlarla eğlenin.
4. Herkes topluca büyük bir aile olsun. Kimse dışarıda kalmasın. Unutmayalım ki herkes ayrı bir hayattır ve herkes evinde ve okulda istendiğini bilmek
Biz hangi çiçeğiz ? Ya da etrafımızdaki çocuklar, yetişkinler, yaşlılar hangi çiçek ? Dağ laleleri mi, tavşankirazları mı, kılıç çiçekleri mi, yeraltı orkidesi mi, su marulları mı, amber çiçekleri mi, veronika çiçekleri mi, dev tavşancılotlar mı, kiraz çiçekleri mi, fesleğenler mi, sardunyalar mı, karahindiba mı, arap yaseminler mi, yelken çiçekleri mi, ısırgan otları mı ? Çiçek tarhlarına mı dönüşmüşüz yoksa çiçek mezarlıklarına mı ?
“Mutlu olmayan hiçbir çocuktan kapkaranlık hücrelerini göğe açan pencerelerini aralamasını bekleyemezsiniz.”
Reklam