Reklam
"O Kadeh'e ismimi koymadım!" dedi Harry, kızmaya başlayarak.
"Peki, tamam," dedi Ron, aynı Cedric'inki gibi şüpheci bir ses tonuyla. "Bu sabah demiştin de, dün gece yapardım, kimse de görmezdi diye ... Aptal değilim ben."
"Bayağı iyi taklit yapıyorsun o zaman," diye patladı Harry.
"Öyle mi?" dedi Ron. Artık yüzünde zoraki bir sırıtma izi bile yoktu. "Sen en iyisi yat, Harry. Herhalde yarın sabah erkenden fotoğraf çekimine falan gitmen gerekiyordur."
Dört direkli yatağının çevresindeki perdeleri örttü. Harry ise, gözleri koyu kırmızı kadife perdelerde, kapıda öylece kalakaldı. Kendisine inanacağından emin olduğu insanlardan biri az önce o perdelerin arkasında kaybolmuştu.
Bir an sonra havaya alevden bir dil fırladı, Kadeh'in içinden kavruk bir parşömen parçası çırpınarak çıktı -bütün Salon soluğunu tuttu. Dumbledore parşömen parçasını yakalayarak, yeniden mavi-beyaza dönüşmüş alevlerin ışığında okuyabilmek için bir kol boyu uzaklıkta tuttu. Güçlü, berrak bir sesle, "Durmstrang şampiyonu," diye okudu, "Viktor Krum."
(....)
Alevlerin ittiği ikinci bir parşömen parçası fırladı. "Beauxbatons şampiyonu," dedi Dumbledore, "Fleur Delacour!"
(....)
Fleur Delacour da yan odaya girip gözden kaybolunca, Salon'a yeniden sessizlik çöktü, ama bu seferki sessizlik öyle heyecan dolu, öylesine somuttu ki, elinizi uzatsanız dokunabilirdiniz neredeyse. Sırada Hogwarts şampiyonu vardı...
Ateş Kadehi bir kez daha kızardı, içinden kıvılcımlar fışkırdı, alevden dil havalara yükseldi ve Dumbledore üçüncü parşömen parçasını çekip aldı.
"Hogwarts şampiyonu," diye seslendi, "Cedric Diggory!"
Reklam
Reklam