“Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.”
Hafızamdaki yolun sonuna gelmiştim. Ne kadar uğraştıysam da O andan sonrasına dair hiçbir şey hatırlamıyordum. En ufak bir ipucundan, tek bir izden eser yoktu.
