Anlamak İnsanı Kendine GetirirDuygu ve Düşünce
İnsan ne zaman güçlenir biliyor musun?
Şu hayat yolunda ilerlerken birgün tökezler, düşer. Düşmesinin nedenlerine girmeyelim; biri itedebilir, çelme de takabilir, hiç sebep yokken düşedebilir. Fakat mesele şu:
düştüğü yerden yalnız kalktığı gün, bir anda eskisinden daha güçlü bir insan haline gelir. Sonra insan ya; o zorluklar yaş olarak gözüne vurur, ağlar. O yaşları tek başına siler. Kimse görmez o yaşları, kimsenin umurunda da olmaz. Bu sefer bir kez daha güçlenir. Çünkü anlamak insani kendine getirir. Ve sen ne kadar özünle hemhal isen, o kadar güçlüsün..
Bir güldün, kalbime çelme taktın.
Gel tut ellerimden, senin aşkına düştüm.
Yürüdük çelme taktılar. Oturduk tepeden baktılar.
İyi oluruz diye de ne çok korktular.
Sanki düşmandılar.
Ama değil;
"Onlar akrabaydılar"..
Sabah koşusuna çıkmayalı, o taze toprağın ve uyanan otların keskin kokusunu içime çekmeyeli gerçekten çok uzun zaman olmuştu. Bu sabah kahvemi termosa doldurdum, kitabımı yanıma aldım ve gün doğmadan bu tepeye çıktım. Karşımda soluk bir pembeden lavanta mavisine dönen gökyüzünü ve uzaktaki o yalnız kavak ağaçlarını izlerken, sabahın bu saatinde burada olmanın ne güzel bir lüks olduğunu anladım. Bir elimde kitabım, diğer elimde kahvemle öylece durup günün ilk ışıklarının tarlaya düşüşünü izlemek, uzun zamandır kendime ayırdığım en huzurlu, en samimi andı.Günaydın, bugün de hayata şairane bir çelme taktık.