Eleştirmenin kimsenin şakşakçısı olmasını istemiyor, istediği bağımsız bir ses. Eleştiri kamusal bir etkinlik olduğu için eleştirmenin yazıları halkın ulaşabileceği bir yerde çıkmalıdır ve eleştirilen sanat eseri de halkın gözlemine açık olmalıdır, diyor Coleman.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Eleştiri, estetik eğitimi veren felsefeci Harry Broudy‘nin dediği gibi “aydınlatılmış övgü” ile sonuçlanmalıdır. Broudy‘nin “aydınlatılmış övgü” kavramı düşünce ile (aydınlatılmış terimi yüzünden) duyguyu (övgü terimi yüzünden) birleştiren bir tepkidir.
Eleştiri, sanatın anlaşılması ve takdir düzeyini yükseltmek için sanat hakkında bir söylemdir. Bu tanım, dans, müzik, şiir, resim ve fotoğraf dahil tüm sanat eleştirilerini kapsar. “Söylem”, konuşma ve yazmayı içerir. “Bilinçli” olma ise eleştiriyi sanat üzerinde salt konuşmaktan ve bilgisiz görüş bildirmekten ayıran en önemli niteliyicidir. Sanat üzerine yazılmış her şey eleştiri değildir. Bazı sanat yazıları eleştirilerinden çok gazeteciliğe yakındır: Eleştirel analizden çok sanatçılar ve sanat dünyasının olayları hakkında bilgi veren haberlerdir.
Yorumsal tartışma, anlayışı yükseltiyor ve -olumlu da olsa olumsuz da olsa- yargıları derinleştiriyor. Anlayış olmadan varılan yargı pek bir şey ifade etmez ve sorumsuzdur.