Cemre
@cemre_eragca
Şu anda okuduğu kitaplar
Semerkant’ı bitirdiğimde aklımda iki duygu kaldı: anlatımına duyduğum hayranlık ve metne karşı geliştirdiğim temkin. Kurgu olarak oldukça sürükleyici; özellikle Ömer Hayyam etrafında örülen hikâye, okuru kolayca içine alıyor. Romanı bırakmadan okumamın temel nedeni de bu anlatı gücü oldu.
Ancak okuma ilerledikçe, bunun bir tarih kitabı gibi ele alınmaması gerektiği düşüncesi bende giderek netleşti. Maalouf, tarihi aktarmaktan çok, onu kendi bakış açısıyla yeniden yorumluyor. Bu durum özellikle Türk ve Selçuklu hükümdarlarına biçilen rolde belirginleşiyor. Melikşah ve Nizamülmülk gibi tarihsel olarak güçlü ve belirleyici figürlerin romanda geri planda bırakılması, zaman zaman olumsuz çağrışımlarla sunulması beni rahatsız etti. Bu tercihin tarafsız olmaktan uzak olduğu, hatta bilinçli bir yermeye dönüştüğü hissine kapıldım.
Bu nedenle kitabı okurken yer yer durup gerçek tarih okumaları yapma ihtiyacı hissettim. Aksi hâlde kurgu ile gerçek arasındaki sınır kolayca bulanıklaşıyor. Romanın güçlü dili, okuru fark etmeden yazarın yorumlarını “tarih” gibi içselleştirmeye yöneltebiliyor.
Benim için Semerkant, tüm düşüncelerine katılarak ya da anlatılanları olduğu gibi kabul ederek okunacak bir kitap olmadı. Bir eseri okurken, onun içindeki her fikri benimsemek zorunda olmadığımızı kendime sık sık hatırlattım. Sonuçta insan elinden çıkan hiçbir eser kusursuz değil; bu gerçeği kabullenerek okuduğumuzda metinle daha dürüst ve daha sağlıklı bir ilişki kurabiliyoruz. Semerkant da benim için tam olarak böyle bir okuma deneyimi sundu: hayranlıkla ama mesafeyle, beğeniyle ama sorgulayarak.
Kitabı oldukça başarılı bulduğumu ve beğendiğimi söyleyerek başlamak istiyorum. Kitap, çocukların doğru cinsel kimlik kazanması, kendi doğuştan gelen cinsiyetini kabullenmesi ve buna uygun kişilik geliştirmesi üzerine yazılmış ancak bunun dışında da birçok konuda ufuk açıcı bir kaynak. Ebeveynlerin her davranışının hatta davranmayışın bile çocukların kişiliğini ilmek ilmek nasıl dokuduğunu, geleceğini, kişiliğini ve seçimlerini ne ölçüde etkilediğini yalın, anlaşılır bir dille anlatmaktadır. Erkek çocuklarda cinsel kimlik karmaşası daha sık görüldüğü için kitap daha çok erkek çocuklar üzerinde durmakta, babaların bu konudaki rolünü detaylı olarak anlatmaktadır. Çocuğun babasını rol model aldığını sık sık vurgulamaktadır. Her ebeveynin okuması gereken bir eser.
Sahi, sevgi neydi?Aile ve Çocuk
Annesinin hamileliği, maddi sıkıntılar gibi sebeplerle bir süreliğine bir başka aileye emanet edilen bir kız çocuğunun yaşadıklarını okuyoruz ve bu durumun iç dünyasına yansımasına tanıklık ediyoruz bu kitapta. Her çocuk sevgiye, ilgiliye açtır. Ailesinde ilgi görmeyen, kendini değerli hissetmeyen bir çocuğun başka bir ailede el üstünde tutulması ne kadar acı bir durum. Çocuklarının duygusal ihtiyaçlarını karşılamaktan aciz olan insanlar ne diye bu kadar çok çocuk dünyaya getirirler anlayamıyorum. Bir tarafta "İstedikleri kadar bakamazlar mı?" diyerek çocuğunu sanki bir eşya gibi başkasına emanet eden gerçek ailesi, diğer tarafta "Benim evladım olsaydın seni asla yabancı bir evde bir başına bırakmazdım." diyen geçici ailesi... Hangisinin gerçek bir aile olduğunu düşünmeye zorluyor bizi. Kitabın baş karakterini çok içselleştirdiğimden olsa gerek beni duygusal anlamda çok etkiledi. Yazarın anlatım diline hayran kaldım.