Cemre poyraz
@cemrepoyraz
Söz uçar, yazı iki cihanda... Eyvah!
@𝙙𝙞𝙫𝙞𝙩𝙠𝙖𝙡𝙚𝙢_sayfama beklerim ♡
Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi 4.Sınıf Öğrencisi
35 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Reklam
. 3 kitaplık bir serinin ilk kitabı ile geldim karşınıza.. Sanıyorum ki daha önce hiç politik kurgu okumamışım. Benim için türünün ilk örneği oldu :)
.Konusu itibariyle bolca siyaset içeriyor hatta tamamen siyaset üzerinden ilerliyor. Ama asla sıkıcı değil. Çünkü tamamen olay odaklı ele alınmış.
.Macera oranı yüksek diyebilirim. Ben hiç sıkılmadan birkaç gün içinde okudum. Öyle ağır havası ve bol terimleri olan bir politika içermiyor yani, gözünüz korkmasın.
. Tabi içerik siyaset olunca yazılanları beğenen de olacaktır, beğenmeyen de... Ama bence yazar itidalli davranmış. Ben hiçbir siyasi görüşü rahatsız edebilecek bir anlatıma rastlamadım. İsimler "benzetilmiş" olduğundan olayları anlamlandırmakta da zorlanmayacaksınız :)
.4 gencin çekirdekten yetiştirilip "fedai" oluşlarına tanıklık ediyoruz. Derin devlet olayları, darbeler, arka bahçe planları havada uçuşuyor :)
.Yazım diline değinecek olursak da son derece akıcı ve güncel bir Türkçe ile yazılmış. Zaman sıçramaları, senkronik olarak kişilerin ve olayların ele alınışı benim en sevdiğim taraf oldu.
Sadece olayların eş zamanlı oluşuna vurgu yapmak için kullanılan tekrar paragrafları beni biraz sıktı : oraları okurken boşa zaman kaybediyormuşum gibi hissettim. Okuyunca ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.
.Genel hatlarıyla benim keyif alarak okuduğum bir giriş kitabı oldu. İkinci kitaba da hemen bugün başlıyorum çünkü merak ediyorum ♡
Türü sevenlere tavsiyedir. 
Ömer Faruk Karaman
Ömer Faruk Karaman
"Ulusal Amerikan Tarih Müzesinde olduğunu anladığında "Benim burada ne işim var" dedi, kalktı etrafı gezmeye başladı. Ellerini arkasında bağladı. Duvarlardaki tabloları, müze ile ilgili yönlemdirmeleri inceliyordu. Az sonra omzuna dokunulmasıyla irkildi. Arkasını döndü. "Efendim,buyurun" dedi. Adam, genç adamın yüzüne tebessüm ile baktı ve konuşmaya başladı."
.
"Ne garip ki "az gelişmiş" ülkelerde yaşayan arkadaş ve akrabalarımız bu soruya hiç maruz kalmazlar. Ailelerini yetiştirdikleri açıkça anlaşılır. Topluma olan katkıları o kadar bellidir ki, annelerin bunu izah etmelerine gerek yoktur. İronik bir şekilde refah seviyesi yüksek ülkelerde ise bu soru dillerdedir ve bize yöneltilmese de, biz anneler çocuk yetiştirme işimiz için özür dilemeye başlarız. "Çalışma" olarak adlandırılmaya yalnızca ücretli işin layık görüldüğü o eksik zihniyete hapsolmuş haldeyizdir."
Reklam